εμείς

 

Η σκέψη ήρθε εντελώς φυσικά, προσπερνώντας εννέα χρόνια πραγματικότητας, φυσικά και ανώδυνα σαν το ανοιγκλείσιμο του ματιού ή όπως τινάζεται το κεφάλι προς τα πίσω για να διώξει μια τούφα. Καθώς τα χέρια στριφογύριζαν τη ζύμη, άνοιγαν και έκλειναν τις άκρες, τοποθετούσαν τη γέμιση και μετά ξανά πίσω στο σκεύος, η σκέψη αυτή γλύστρισε και οδήγησε τα μάτια από μια φορά πάνω σε κάθε μπωλ. Στη γέμιση, στη ζύμη, στο ταψί. Στην αρχή δεν φάνηκε παρά ένας συνηθισμένος, γρήγορος υπολογισμός των υλικών, να συνταιριάξουν μεταξύ τους, να μη περισσέψει ή λείψει κάτι. Ενα απ’ τα πράγματα που κρίνει την εμπειρία στην παρασκευή φαγητού είναι αυτή ακριβώς η ικανότητα μετρήματος, χωρίς μεζούρες, να βγουν οι ποσότητες ακριβείς και η συνταγή σωστή. Ομως η σκέψη, όσο ύπουλα χώθηκε, όσο ανάλαφρα έδωσε την εντολή του υπολογισμού, τόσο σκληρά και παγωμένα πέτρωσε ξαφνικά στην επιφάνεια της συνείδησης. Στάθηκε εκεί σαν αλλόκοτο μενίρ, κι ακόμα κι αν τα χέρια συνέχισαν αυτό που έκαναν πριν, το μυαλό παραζαλισμένο έψαχνε να βρει ποιο ήταν το λάθος ασφαλείας που της επέτρεψε να εμφανιστεί. Θα φτάσει και για τους δύο μας; ξαναρώτησε η σκέψη, διασκεδάζοντας μάλλον χαιρέκακα το αποτέλεσμα που είχε προκαλέσει και προσπαθώντας να επιτείνει την αρχική εντύπωση.

Οσο γρήγορα κι αν προσπάθησε το μυαλό να εξηγήσει αυτό το εμπόδιο που βρέθηκε στη μέση ακριβώς της λογικής, δεν τα κατάφερε και για να κερδίσει χρόνο απάντησε, ναι. Φυσικά τίποτα απ’ όλα αυτά δεν ακουμπούσε ούτε στα όρια της λογικής, ούτε καν σαν  ίχνος, σαν υποψία γεγονότος πραγματικού. Γιατί αυτό το εμείς, που περικλειόταν πίσω από την ερώτηση είχε πάψει, είχε σταματήσει απότομα και απρόσμενα τόσο καιρό πριν, που δεν υπήρχε λόγος πια να το συζητάει κανείς, και η δύναμη της συνήθειας ακόμα είχε εξαφανιστεί. Ομως αυτό που δεν φαίνεται, θυμήθηκε αργότερα το μυαλό δεν αποκλείει την ύπαρξη του. Υπάρχει μια σχετικότητα στο τι ορίζουμε σαν δική μας σκέψη και τι εξωτερική φωνή, όταν το αόρατο συνδυάζεται με το ορατό.

Η σκέψη χάθηκε, μόλις η εξήγηση της έγινε εμφανής. Η πέτρα που καθόταν για ώρες στην κορφή της συνείδησης, δεσπόζοντας κάθε άλλη τόσες ώρες μετά, έλιωσε σαν αφρός και διαλύθηκε. Οι υπολογισμοί ξαναγίναν γρήγοροι, και το ένα συμπέρασμα, διόρθωση και επιβεβαίωση ακολουθούσαν το άλλο σε αδιόρατα κλάσματα του δευτερολέπτου μέχρι να δημιουργήσουν μια νέα απάντηση. Ενα ναι και όχι, πολύπλευρο και αμφίσημο, μια απάντηση που ζυγιζόταν με χάρη στο παρελθόν και στο μέλλον, ακουμπώντας σε εκείνη την μικρή στιγμή πραγματικότητας, σε εκείνο το σταθερό σημείο ενός πιάτου φαγητού.

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαρτίου 25, 2011.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: