δικτατορία

Μετά την δικτατορία του δυσνόητου (εκείνη την περίφημη που πολλοί θεωρούσαν ότι μιλώντας ακατανόητα αποκτούν αξία), ανακάλυψα ότι ζω πολλαπλές και πολλές φορές αλληλοεπικαλυπτόμενες δικτατορίες. Την δικτατορία της μετριότητας (όπου οι πολλοί αν και μέτριοι ασκούν την εξουσία της μάζας), την δικτατορία της σαχλαμάρας (όπου παρέα με τους πολλούς οι ανόητοι χαχανίζουν όλη μέρα), την δικτατορία του κουφού (όπου αν δεν λες αυτό που αρέσει στους άλλους ξαφνικά κουφαίνονται συνολικά), την δικτατορία της ακατάσχετης συγκίνησης σε δεδομένα γεγονότα (είσαι αναίσθητος και κυνικός αν δεν συμμετέχεις), την δικτατορία του ψευδούς κυνισμού (αν συμμετέχεις εκεί που δεν συμμετέχουν οι άλλοι), την δικτατορία των δύο μέτρων και δύο σταθμών (εξηγείται από μόνο του).

Παλιότερα αυτού του είδους η καταπίεση με κούραζε πραγματικά, ήθελα να δώσω μία να τα διαλύσω όλα, να βγάλω από το οπτικό μου πεδίο τουλάχιστον αυτούς που την εξασκούν. Μετά με έπιανε εκείνη η άτιμη αντίδραση που κουβαλάω και δεν χαριζόμουν να σιωπήσω και να αφήσω μια κατάσταση χωρίς να την παλέψω. Τώρα δεν ξέρω τι να κάνω πραγματικά. Δεν περιμένω φυσικά να αυτοπροσδιοριστώ από τις αντιδράσεις των άλλων (μάθημα που έμαθα όταν ακόμα πήγαινα στο δημοτικό) αλλά δεν είναι και κατάσταση αυτή, θέλω να μιλάω, να λέω αυτό που σκέφτομαι, να μπορώ να φωνάζω όταν χρειάζεται «ο βασιλιάς είναι γυμνός». Θέλω όταν έχω κέφια να το λέω με τραγούδια, θέλω να σαχλαμαρίζω κι εγώ στην ώρα μου, να έχω τις δικές μου αναλογίες στον κόσμο αυτό χωρίς την δικτατορία. Να μοιράζομαι αυτά που φτιάχνω κι αυτά που βλέπω χωρίς να πρέπει να δικαιολογούμαι γι’αυτό, να νιώθω την όποια λύπη μου στο σπίτι μου και όχι μπροστά στους άλλους. Θέλω δηλαδή να μην ξεφτιλίζω αυτά που θεωρώ σημαντικά για να μοιάζω με τους άλλους ή για να γίνομαι αρεστή, να αφήνω μόνο να επιπλέουν στην επιφάνεια αυτά που έχουν λιγότερο βάρος. Πάνω απ’ όλα όμως θέλω να πάω σε ένα νησί μόνη μου. Να μείνω εκεί για όσο μου γράφει, να πεθάνω κι από γρίπη αν έτσι πρέπει να γίνει για να μην αναιρέσω τον εαυτό μου. Θέλω να μη μου λένε ότι με αγαπάνε οι άνθρωποι που με έχουν για ρεζέρβα, ούτε να καλέσω οποιονδήποτε εκεί. Εγώ και ο φοίνικας να μαστε, να μας φάει το αλάτι και ο ήλιος και τίποτα άλλο. Κι αναρωτιέμαι γιατί πρέπει να διαλέξω κάτι τέτοιο επειδή αυτοί οι πολλοί ζουν για χάρη της δικτατορίας τους?

τι να κάνουμε.. μάλλον θα πρέπει οι πολλοί να με ανεχτούν αφού δεν έχω πρόσβαση στο νησί και θα πρέπει να μάθουν να ζουν κι αυτοί με την δική μου ιδιότυπη δικτατορία, αυτού που επιμένει να σκέφτεται δηλαδή..

Advertisements

~ από isisveiled στο Απρίλιος 3, 2011.

 
Αρέσει σε %d bloggers: