ο εφιάλτης της Περσεφόνης

 

Είναι απελπιστικό. Που κάπως καταφέραμε, και ο έρωτας πάει κι έρχεται στη ζωή μας δυό μέρες μόνο κάθε φορά. Τον συσκευάζεις προσεκτικά σε πακέτο ονείρου και τον περιφέρεις στο υποσυνείδητο σου, βράδυ – πρωϊ, για μέρες ή ίσως και μήνες, ξέροντας απ’ την αρχή πως θα κρατήσει ένα βράδυ στην ουσία. Στο τέλος σου μοιάζει με διακοπές, γιατί μόνο τότε αφήνεις τον εαυτό σου ελεύθερο να μη σκέφτεται τίποτα και τα χέρια να οδηγούνται πάνω στο σώμα του άλλου από μόνα τους. Αν με ρώταγες, δυό μέρες δεν θα έβγαζα λέξη, θα άφηνα τη βροχή ή τον ήλιο να κάνουν τη δουλειά τους ανενόχλητοι, να πάρουν τη διάθεση μου και να την μαγειρέψουν όπως θέλουν να την σερβίρω φρέσκια σ’αυτόν που είναι δίπλα μου. Χωρίς κανένα σημείο στίξης.

Δυό μέρες μόνο, θα τις όριζα σαν παράδεισο αν τις πέρναγα να κυλιέμαι μέσα σε ένα λιβάδι με μικρά κίτρινα λουλούδια, που γυρνάνε νωχελικά στο φύσημα κάποιου ελάχιστου ανέμου, να στέκομαι όρθια ανάμεσα τους και να τους μοιάζω τόσο πολύ που να μη μπορείς να με ξεχωρίσεις, να προσέχεις που πατάς μη με κόψεις κατά λάθος.

Κι έπειτα να έρχεται ένα καλοκαίρι, που η απέναντι ακτή να παίρνει φωτιά και να καίγεται σαν την Κόλαση, κι εσύ να κάθεσαι πίνοντας μπύρες ανάμεσα στους φοίνικες και να κλαίς, γιατί κάπου ανάμεσα σ’αυτές τις φλόγες κάποτε υπήρχε ένα λιβάδι με μικρά κίτρινα λουλούδια, γιατί στην Κόλαση καίγονται οι μέρες, ζευγάρια κάθε φορά.

Advertisements

~ από isisveiled στο Απρίλιος 7, 2011.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: