το άρωμα του ονείρου

Ενα νούφαρο αξίζει, για εκείνη την μαγική στιγμή που ανθίζει μες το βράδυ απροειδοποίητα, και το άρωμα του έρχεται και κάνει μια καταγραφή στη συνείδηση σου που δεν την ξεχνάς ποτέ. Κι όπως κάθε εφήμερο, θα αποκτήσει μεγαλύτερη αξία γιατί έζησε και μαράθηκε σε μια μεγαλειώδη στιγμή, όπως όλα τα όμορφα πράγματα στον κόσμο. Είναι χαρακτηριστικό της συνείδησης να ορίζει ως αιωνιότητα αυτά, που στο χρόνο αντέχουν πολύ λίγο, τα αδιόρατα ακόμα και τα αόρατα που ανασφαλείς μαθηματικοί δεν θα  μπορέσουν να δουν ποτέ.

Σαν εκείνο το βράδυ, τη νύχτα των Μαγισσών ένα καλοκαίρι, που πήγαμε με μία φίλη μετά από παράκληση της στο μαγεμένο φαράγγι, να υποβάλλουμε τα σέβη μας στον Πάνα. Οσο αυτή χοροπηδούσε, βγάζοντας μικρές τσιρίδες, ανάμεσα στα χόρτα για τα κουνούπια και τα κροάσματα των βατράχων, όσο έπινε από ένα κουτάκι Cola light για να ξεφορτωθεί τα 55 επιπλέον κιλά του βάρους της, σε είδα να φέγγεις στους απέναντι βράχους. Μπορεί να ήταν και οι σκιές των δέντρων, απ’ το φεγγάρι που έλαμπε ολοστρόγγυλο πίσω τους, μα θα ορκιζόμουν πως είχε μικρά κέρατα και κατσικίσια πόδια η μορφή πάνω στους βράχους. Κι όταν άπλωσα τις παλάμες μου πάνω απ’ το έδαφος, αυτό έβγαζε μια ζέστη ηλεκτρική, σαν να μουδιάζει η γη κάτω απ’ τα χέρια μου κι όλα τριγύρω μύριζαν από ένα φυτό, όμοιο με το φασκόμηλο αλλά με μυρωδιά κάμφορας. Μετά έμαθα πως αν το κόψεις, σταματάει να μυρίζει αμέσως κι όσο κι αν το τρίψεις στα χέρια σου αυτό παραμένει άοσμο. Η φίλη μου όμως αφού πήγε τρέχοντας στο αυτοκίνητο για να σωθεί από τα αιμοσταγή κουνούπια, όλο το βράδυ διασκέδασε με μεγαλόπρεπες εικόνες θεών και δράκων που την επισκέφθηκαν στον ύπνο της κι αυτή τους κατατρόπωσε θεαματικά.

Σε όλα αυτά πως να μην προσθέσεις, τις νεραντζιές που στοιχειώνουν τη μνήμη, από τότε που η άνοιξη ήταν γεγονός αναμφισβήτητο σε όποιον κοίταγε την ταυτότητα σου, και πέρναγες το πεζοδρόμιο απέναντι στο παρκάκι και νόμιζες πως αν μείνεις εκεί και πεθάνεις εκείνη ακριβώς την στιγμή δεν θα έχει πάει χαμένη η ζωή σου. Τελευταία φορά που πέρασα από εκεί είδα σκουπίδια και δηλητηριασμένα περιστέρια…

Οσα και να με σακατέψεις μέσα μου, την αίσθηση της όσφρησης δεν θα μπορέσεις να την υποτάξεις ποτέ, θα έρχεται και θα ξυπνάει κάθε στοιχειώδη επαφή με έναν κόσμο που δεν έχει νόηση άλλη απ’ αυτή της ομορφιάς και που κρατάει και τα άστρα κρεμασμένα στον ουρανό σε πείσμα όσων δεν τα πιστεύουν

Advertisements

~ από isisveiled στο Απρίλιος 11, 2011.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: