Well the pleasure, the privilege is mine

Η λυρική σαχλαμπούχλα που ορίζει συνήθως τον ρομαντισμό, προέρχεται από ανθρώπους που ποτέ δεν κατανόησαν ούτε έζησαν την αγάπη.  Βεβαίως αυτό εξ’ ορισμού τους αποκλείει και απ’ το να την συναντήσουν στο μέλλον, ανεξάρτητα από την ανόητη εντύπωση που μπορεί να έχουν κάποιες φορές ότι αυτό που νιώθουν είναι αγάπη, με αποτέλεσμα εκ νέου ακατασχετολογίες σαχλαμαρίσματος. Ολο το πρόβλημα εντοπίζεται στην βασική αρχή της έμφυτης ανοησίας, που προφανώς γενετικά χαρακτηρίζει τον περισσότερο κόσμο, η οποία ανοησία οδηγεί σε δύο επιμέρους μοιραία λάθη. Το πρώτο είναι ο εγωϊσμός, η ανικανότητα δηλαδή όρασης πέραν των απολύτως αρεστών στο υποκείμενο γεγονότων και καταστάσεων, σε συνδυασμό με την ανικανότητα διάκρισης μεταξύ του αρεστού και του υγιούς. Ο εγωϊσμός δεν μπορεί να ξεχωρίσει τι είναι καλό για το ίδιο το άτομο, πόσο μάλλον να αντιληφθεί τι είναι καλό για το αντικείμενο του πόθου του. Αλλεπάλληλες προβολές του εγωϊσμού αυτού, του ενός προς τον άλλο, δημιουργούν την ψευδαίσθηση της αγάπης και φυσικά καταρρέουν αργά ή γρήγορα.

Το δεύτερο πρόβλημα της εγγενούς ανοησίας είναι η προσπάθεια διαμόρφωσης ενός λαμπρού Εγώ μέσα από τη μίμηση άλλων κοινά επιβεβαιωμένων προσωπικοτήτων και έργων. Σαφώς αποτυχημένη κι αυτή εξ’ ορισμού, καθώς είναι διαφορετικό να είσαι ο Ελύτης και να γράφεις «σ’αγαπάω μ’ακούς» και απελπιστικά αποτυχημένο να το τραγουδάς σε ρυθμούς καψουροτράγουδου. Η μίμηση κάτι τόσο σπουδαίου όσο αυτός ο στίχος, κάτω από το βάρος της ανοησίας, μοιραία γεννάει ένα σωρό ερωτήματα που ενώ μοιάζουν στην μορφή δεν διαθέτουν τίποτα από το ύφος , το βάθος και το συναίσθημα του αρχικού. Η σαχλαμάρα γεννιέται ακριβώς σε αυτό το σημείο της μίμησης, είτε της ποιητικής είτε , ακόμα χειρότερα, στο πως αντιλαμβάνεται κανείς και ζει τις καταστάσεις. Τόσο η χαρά όσο και ο πόνος που προκαλούνται από τη σαχλαμάρα είναι τραγικά γελοίοι, εμφανείς ακόμα και στον εγωϊστή σύντροφο που επιλέγει ο αρχικός εγωϊστής ανόητος και τα κορδελάκια δεν έφτασαν ποτέ για να δέσουν μια πραγματική σχέση.

Μοναδικός βοηθός της ανοησίας, και ίσως γι’αυτό και δημιουργήθηκε, είναι ο εκατέρωθεν συμβιβασμός σε θεσμούς και καθωσπρεπισμούς που κρατάνε ορατή μια σχέση ή έναν γάμο, αλλά όχι υπαρκτή. Αυτό όμως δεν είναι αγάπη, γιατί αγάπη είναι να πεις κάτι τόσο απλό όσο το «και αυτοκίνητο να με πατήσει, τιμή μου να πεθάνω μαζί σου» και να το εννοείς.

Advertisements

~ από isisveiled στο Απρίλιος 29, 2011.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: