on Death and mourning : οδηγίες χρήσεως

Αν υπάρχει κάτι αναπόφευκτο στη ζωή όλων μας είναι ο θάνατος. Αυτό για την ίδια την διαδικασία της ζωής μπορεί να λειτουργήσει με δύο τρόπους, ο ένας είναι να το πάρει κανείς απόφαση και να φροντίσει να ζήσει τη ζωή του όσο μπορεί καλύτερα και ο δεύτερος είναι να μην καταφέρει να το πάρει απόφαση ποτέ, να τον φοβάται καθημερινά και να κάνει οτιδήποτε να τον κρατήσει μακρυά. Πολλές φορές, σαν αποτέλεσμα, αυτοί οι δύο τρόποι αντιμετώπισης μοιάζουν, μόνο που σε ένα εκπαιδευμένο μυαλό είναι φανερή η επιφάνεια των πραγμάτων που διαμορφώνει η προσπάθεια αποφυγής του.

Ομως, τελικά ο θάνατος έρχεται σε όλους κάποια στιγμή και εκεί είναι απαραίτητο να ξέρουμε πως τον αντιμετωπίζουμε, πως  προσδίδουμε αξιοπρέπεια και δηλώνουμε το σεβασμό μας σε αυτόν που έφυγε και σε αυτούς που έμειναν πίσω. Καταρχήν πρέπει να ξεχωρίσουμε ποιοι είναι αυτοί που μένουν πίσω. Υπάρχει η ομάδα των πολύ στενών φίλων και συγγενών που θα αντιμετωπίσουν την απώλεια και το πένθος στην καθημερινή τους ζωή, και υπάρχει και η ομάδα αυτών που δεν θα στεναχωρηθούν περισσότερο από δυό μέρες και ίσως μνημονεύουν τον νεκρό σε θεωρητικό επίπεδο μία στις τόσες. Στην ουσία σε αυτή τη δεύτερη ομάδα ανήκουν όλοι οι υπόλοιποι ανεξάρτητα εάν γνώριζαν ή όχι αυτόν που πέθανε. Αυτή η δεύτερη ομάδα λοιπόν, πέφτει συχνά στο λάθος να προσπαθεί να οικειοποιηθεί ιδιότητες της πρώτης αφαιρώντας κάθε ένδειξη σεβασμού στο θέμα. Ο θρήνος και η απελπισία, ο σπαραγμός ανήκουν σε αυτούς που έχουν λόγο να πονούν, σε αυτούς που η καθημερινή τους ζωή ήταν γεμάτη από την παρουσία αυτού που χάθηκε και που δικαιούνται να διαχειριστούν τη λύπη και τη μνήμη του.

Σκεφτείτε πως θα μας φαινόταν αν, κάθε φορά που γεννιόταν ένα μωρό οι φίλοι μοίραζαν πούρα στο νοσοκομείο και γλυκά αντί των γονιών, αν έγραφαν άρθρα στις εφημερίδες και δέχονταν ευχαριστίες για τη νέα ζωή που ήρθε στον κόσμο. Ο σεβασμός προϋποθέτει σαφή διάκριση των ρόλων και των καταστάσεων και κυρίως σιωπή. Ειδικά σε πρόσωπα που μας ήταν αγαπητά και δημοφιλή, ένας λόγος παραπάνω να μη στερήσουμε το δικαίωμα στο πένθος των οικείων, να μην το οικειοποιηθούμε, και να επιστρέψουμε όλη την προσοχή που δεχθήκαμε εν ζωή από τον νεκρό, επιτρέποντας στους δικούς του ανθρώπους να τον έχουν όλο δικό τους αυτές τις πολύ ιδιαίτερες στιγμές. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε, είναι να σταθούμε δίπλα τους, να μην τους ξεχάσουμε στις ατέλειωτες ώρες της λύπης που τους περιμένουν (γιατί το πένθος δεν τελειώνει στην κηδεία), να τους στηρίξουμε με όποιο τρόπο μπορούμε. Αν πραγματικά εκτιμήσαμε κάποιον ή το έργο του, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να σκύψουμε το κεφάλι και να υποκλιθούμε σε αυτό.

Στο θέμα του θανάτου δεν δικαιολογείται κανείς, ούτε λόγω απειρίας ούτε λόγω άγνοιας να φωνάζει αν δεν είναι αυτός που υποφέρει. Δεν δικαιολογείται κανείς να κάνει δημόσιες σχέσεις και να προβάλλει την ευαισθησία του, όπως δεν δικαιολογείται κανείς να κλαίει στην κηδεία περισσότερο απ’ την χήρα ή τα παιδιά του νεκρού. Γιατί είναι αυτοί που η ζωή τους έχει σημαδευτεί ολοκληρωτικά από την απώλεια και θα κλάψουν και τις ώρες που δεν τους βλέπει κανείς.

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαΐου 4, 2011.

2 Σχόλια to “on Death and mourning : οδηγίες χρήσεως”

  1. οι περισσότεροι δεν θα το καταλάβουν διότι ως ποίμνιο ετεροπροσδιορίζονται. Ορίζω δε ως ποίμνιο οποιονδήποτε απαντήσει στην ερώτηση «ποιόν-ους έχεις πρότυπο»

  2. όπως τα λες είναι… κι όταν τους το λες ότι έτσι είναι τα πράγματα το κοπάδι αντιδρά όπως ξέρει καλύτερα… ξεκατινιάζεται μέχρι να σε σκάσει… αλλά δε γίνεται και να μη τα πεις…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: