δυό τραγούδια κι ανάμεσα μια ολόκληρη ζωή

.

Πόσο ήμουν τότε? που το άκουγα και μου φαινόταν πως υπήρχε ατέλειωτη σιωπή γύρω μου και το τέλος το έβλεπα καθαρά.. 16; 18; 20; είναι τόσο μακρυνό που δεν μπορώ ούτε να το υπολογίσω.. όμως κάτι υπήρχε εκεί, κάτι σε αυτό το τραγούδι που μου έλεγε «μη νομίζεις, ούτε καλά ούτε κακά θα μείνουν πίσω να θυμάσαι όταν πέσει η σιωπή».

Ανάμεσα τους έζησα πολύ, κάθε μέρα με πείσμα, φύτεψα κάθε καλό που φαντάστηκα και κέντησα ό,τι όμορφο ήξερα. Κάθε μέρα. Και ξέχασα και το τραγούδι και τη σιωπή, αγάπησα τόσο πολύ που την έδιωχνα μακρυά μόλις έφτανε να με ζυγώσει. Τόσο πολύ ξεχάστηκα, τόσο επιτυχημένα που όταν άρχισαν να ανατέλλουν σιωπές τρομακτικές και χειμώνες αλλεπάλληλοι νόμιζα πως θα τα καταφέρω, και δεν καταλάβαινα πως ο κύκλος έκλεινε γύρω μου σιγά σιγά. Για χάρη όλης της ομορφιάς και της αγάπης, όλης της καλοσύνης που μπορούσα να νιώσω ή να ανταποδώσω έκανα τα στραβά μάτια. Να μην ξεχαστούν τουλάχιστον αυτά έλεγα, κι όλο περίμενα ότι θα περάσει ο χειμώνας και κάπου θα βρω κι εγώ άνοιγμα στο παγωμένο χώμα να ανθίσω.

Ομως είναι μυστήρια η χώρα των δακρύων, νομίζεις πως είναι βροχή που πέφτει για να ξεδιψάσεις κι όπως σκάει πάνω στη γη ένα μικρό λουλούδι περνάει ο πάγος και το καίει μέχρι τη ρίζα. Το βλέπεις την άλλη μέρα και είναι ζαρωμένο και μαύρο σαν το χάος. Μαύρο, παγωμένο, αλλόκοτο, φρικιαστικό μες τη σιωπή του. Ναι, μες τη σιωπή που έχει τελικά νικήσει έχει καταλάβει όλο τον ορατό χώρο γύρω σου, έχει πέσει βαριά πάνω στο παρελθόν κι έχει σβήσει τα ίχνη της ομορφιάς. Δεν το καταλαβαίνεις όπως δεν καταλαβαίνει ο πίνακας πότε πέρασε το σφουγγάρι κι έσβησε από πάνω του γράμματα και αριθμούς και απομένει μαύρος ξανά.

Ετσι κάπως πέρασαν είκοσι χρόνια… έκλεισε ο κύκλος, η άνοιξη δεν ήρθε ποτέ κι ανάμεσα τους μια ολόκληρη ζωή…

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαΐου 26, 2011.

5 Σχόλια to “δυό τραγούδια κι ανάμεσα μια ολόκληρη ζωή”

  1. Αγαπημένος στίχος από τον Μικρό Πρίγκηπα, ο τίτλος του τραγουδιού.
    Έστω κι από μακρυά, στο αφιερώνω το βιβλίο 🙂

  2. να σαι καλά κορίτσι… ειδικά σήμερα το χρειάζομαι..

  3. στον στρόβιλο της σπείρας του χρόνου τίποτα δεν μένει όπως ήταν μα κάθε φορά που σβήνει ο μαυροπίνακας είναι γιατί το μάθημα τελείωσε και πάμε στο επόμενο κι έτσι ξαναγεμίζει ο πίνακας ξανά και ξανά κύκλο στο κύκλο άνοιξη στην άνοιξη χειμώνα στον χειμώνα μέχρι που να αποφοιτήσουμε το σχολείο της ζωής κι όλοι κάτι θα έχουμε μάθει άλλοι παπαγαλίζοντας κι άλλοι καταλαβαίνοντας αλλά αυτό που έχει σημασία είναι να μην μείνει ο πίνακας για πάντα άδειος. Γιατί άνοιξη δεν είναι μόνο μία, κύκλους κάνει κι αυτή με την σειρά της. απολαυσέ το, μάθε απ’ αυτό κι αν σου φαίνεται δύσκολο μην φοβάσαι, ψάξε στον επόμενο κύκλο το μάθημα του προηγούμενου κάνε την γνώση σοφία γονιμοποίησε τις εμπειρίες σου και πορέψου. Αρκεί να μάθουμε…

  4. τι να σου πω βρε κοριτσάκι, κλάψε, κλάψε και γαλήνεψε
    φιλιά

  5. @ ένας κανένας
    μπούχτισα τόση γνώση, προτιμούσα να χω μείνει χαζή…

    @ Ελληνίδα
    ευχαριστώ βρε κορίτσι, ξέρω ότι με καταλαβαίνεις ..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: