τα κρεμαστάρια

.

.

Σας έχει τύχει ποτέ να παρατηρήσετε το φαινόμενο ένας άντρας ή μια γυναίκα που αποτυγχάνουν να πλησιάσουν το αντικείμενο του πόθου τους  πως μετά το καταριούνται και το υποτιμούν ως ανάξιο? Επιγραμματικά αυτό ο λαός το ονομάζει «όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια». Πραγματικά είναι εντυπωσιακό να παρακολουθείς αυτή την πορεία απόλυτης αντιστροφής απόψεων και συναισθημάτων που ακολουθεί κανείς και ενώ στην αρχή μπορούσε να ξενυχτάει πάνω στη σκέψη του «καλού/ης» του, να ζαλίζει τα αφτιά φίλων με υποθέσεις και αναπάντητα ερωτήματα (άραγε με θέλει? και γιατί το είπε αυτό τώρα?) ξαφνικά, βρίσκεται κανείς μπροστά σε μια τέτοια  εκδήλωση απέχθειας που ξεπερνάει και την πιο ψύχραιμη λογική.

Αυτό ακριβώς μου θυμίζουν όσοι τώρα, μια βδομάδα σχεδόν μετά την πρώτη εκδήλωση των Αγανακτισμένων στις πλατείες, σπεύδουν να απαξιώσουν, να υποτιμήσουν και τέλος να σπείρουν ερμηνείες και συμπεράσματα στρεβλά και υπογείως κατά την προσφιλή τους γκαιμπελική πρακτική του πες πες κάτι θα μείνει. Είναι πραγματικά ενδεικτικό της συνολικής τους αποτυχίας, από όποιον χώρο κι αν προέρχονται, να καταφέρουν να ενώσουν, να κινητοποιήσουν και το κυριότερο να εμπνεύσουν ένα τόσο μεγάλο πλήθος κόσμου, τόσο που να πηγαίνει κάθε μέρα, ξανά και ξανά και να στήνεται στις περισσότερες πλατείες της χώρας. Με καταιγιστικούς ρυθμούς προσπαθούν είτε δειλά να οικειοποιηθούν τη δόξα του εγχειρήματος ή αφού δεν το καταφέρνουν να το υποτιμήσουν, και οι χειρότεροι απ’ αυτούς όπως αποδεικνύεται, να διαστρεβλώσουν το νόημα του. Αντιλαμβάνονται δε, καλύτερα και από τους ίδιους τους Αγανακτισμένους, πως η εποχή που με τον ένα ή άλλο τρόπο μπορούσαν να επέμβουν στην κοινή γνώμη, να χειραγωγήσουν το πλήθος, να εκβιάσουν ο ένας τον άλλο και να λάβει ο καθένας το μερίδιο εξουσίας που κατάφερνε να αρπάξει έχουν τελειώσει. Καταλαβαίνουν πως κανένα κομμάτι της πίτας δεν είναι πια διαθέσιμο και η συνεπής καθημερινή  παρουσία στις πλατείες το αποδεικνύει. Η μάσκες καταρρέουν και γίνονται προφανείς, πράσινοι, μπλέ, κόκκινοι, ακροδεξιοί, μπαχαλάκηδες, όλοι. Πηδούν στο αέρα προσπαθώντας να φτάσουν τα σταφύλια, μα είναι πολύ ψηλά για το ανάστημα τους που είναι ανεπαρκές πλέον.

Ολοι όσοι κάποτε τους ακολουθούσαν ή συμπαθούσαν έστω μια από τις παραπάνω αποχρώσεις, έχουν βαρεθεί, έχουν σιχαθεί το διαρκή διαμοιρασμό των συνειδήσεων, την κατασκευή λογικών αλμάτων σε προφανή γεγονότα. Ενας ένας έχουν οι περισσότεροι (και είναι αρκετοί για να είναι επικίνδυνοι για το σύστημα) διαπιστώσει πως ο βασιλιάς όχι μόνο είναι γυμνός, αλλά και άσχημος και παραμορφωμένος και το κυριότερο ήταν πάντα έτσι.  Οσο κι αν μεταφράζουν τις μούτζες σε ναζιστικό χαιρετισμό, τις σημαίες εθνικιστικές επιρροές, τη συγκέντρωση σε εκτόνωση και νεανικά καπρίτσια, όταν μαζεύονται όλοι Εκεί στην ουσία ένα λένε όλοι : ο Βασιλιάς είναι Γυμνός!

… κι από κάτω η αλεπού ακόμα αφορίζει τα κρεμαστάρια της…

 

υ.γ. οι στίχοι αφιερωμένοι

 

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαΐου 31, 2011.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: