σβήνοντας πληγές αντί για κεράκια

.

.

Ας πούμε λοιπόν ότι είσαι έτσι. Δεν έχει σημασία αν το αποφάσισες, αν σε οδήγησαν τα ένστικτα σου σε αυτό ή είναι αποτέλεσμα ενός τραυματικού γεγονότος. Οπως και να έχει κάτι μέσα σου υπήρχε που το επέτρεψε να αναπτυχθεί και σε έχει αλλάξει οριστικά και αμετάκλητα. Ας πούμε λοιπόν πως σαν την λέαινα κι εσύ δεν βλέπεις την αντιλόπη σαν μεζέ αλλά σαν μωρό και για όσο κάθε φορά αναλαμβάνεις την προστασία της παίρνεις απόφαση πως δεν θα βγεις για κυνήγι να φας τις άλλες αντιλόπες. Ας πούμε ακόμα ότι οι αποφάσεις σου αυτές δεν είναι τόσο ευδιάκριτες και τόσο προφανείς, κι ότι πολλές απ’ αυτές δεν είναι καν αποφάσεις αλλά το αναπόφευκτο κόστος μίας αρχικής. Πως ορίζεις ας πούμε μέσα σε κάποια πλαίσια αξιοπρέπειας που δεν διαπραγματεύεσαι τον εαυτό σου, πως δεν επιβάλεις την παρουσία σου στους άλλους ούτε κυνηγάς τη δική τους, πως προσπαθείς συνεχώς να επιβιώνεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο που σου επιτρέπουν οι συνθήκες.

Και πως μια φορά το χρόνο έχεις γενέθλια.

Εκείνη τη μέρα όλες αυτές οι αποφάσεις και το κόστος τους γίνονται τρομερά εμφανή, κι όπου υπάρχει κενό ή απώλεια χάσκει περισσότερο, κι όπου έχεις κερδίσει κάτι παραμένει δικό σου και σε στηρίζει. Ομως αυτή η διαφορετικότητα που σε απομονώνει από τον έξω κόσμο, κι ενώ σαν ιδέα είναι αποδεκτή για τη λέαινα για σένα δεν είναι. Δεν σου αναγνωρίζει κανείς ότι δεν είσαι προβληματικός επειδή στα γενέθλια σου δεν θα βγεις με την παρέα σου και δεν θα σβήσεις κεράκια. Θα βγάλουν το συμπέρασμα πως είσαι ίσως μονόχνωτος, καταθλιπτικός, μισάνθρωπος, εσωστρεφής ή έστω απαισιόδοξος. Οι ίδιοι άνθρωποι που θα σου πουν χρόνια πολλά είναι οι ίδιοι που δεν θα σου κάνουν παρέα, είναι αυτοί που θα συγκινηθούν με το λιοντάρι αλλά δεν θα σε σεβαστούν αρκετά για να μη σε κρίνουν. Ολοι μας συναισθηματικά μοιάζει λες και πάσχουμε από το σύνδρομο της Αντουανέτας. Κλεισμένοι σε αυτά που μας δίνει η ζωή τα θεωρούμε δεδομένα και προτείνουμε παντεσπάνι για όσους δεν τα έχουν. Ολοι μας είμαστε μικροί Πάγκαλοι, στην αναλογία μας, απέναντι στους άλλους. Μοιράζουμε την ευθύνη με αυτόν που δεν την είχε ποτέ γιατί η δική μας κοιλιά είναι γεμάτη, γιατί έχουμε τους γονείς μας, γιατί έχουμε το αυτοκίνητο μας, τη σχέση μας, την υγεία μας, την οικογένεια μας, το σπίτι μας.

και όλοι μας παραγνωρίζουμε ότι η λέαινα είναι καταδικασμένη να υποφέρει επειδή αγαπάει….

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουνίου 3, 2011.

2 Σχόλια to “σβήνοντας πληγές αντί για κεράκια”

  1. Αφθονούν τα καλούπια στις κοινωνίες μας. Αν κάποιοι κέρδιζαν από την κατασκευή τους θα ήσαν κροίσοι! Μόλις βγεις έξω απο το καλούπι που σε έχουν βάλει, χτυπά ο συναγερμός της κοινωνικής ασυμβατότητας! Π.χ. πας διακοπές μόνος; πρέπει να είσαι ομοφυλόφυλος ή αστυνομικός ή τέλος πάντων, κάτι περίεργο! Δεν πας σε μέρη που έχουν ταμπέλες «Διασκεδαστήριο»; Κάτι δεν πάει καλά με σένα. Δεν σε ενδιαφέρει το ποδόσφαιρο; Μάλλον κρυφοαδελφή είσαι! Κι αν κιοτέψεις μπαίνεις στο καλούπι και αφήνεσαι να τακείς προς μιά άλλη προσωπική πραγματικότητα…

  2. very very true…

    καλημέρα 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: