mea culpa

.

.

 

Ξύπνησε θλιμμένη μέσα σε ένα σωρό από συντρίμμια. Τα μαλλιά της μπλεγμένα και το δέρμα στεγνό, τα χείλη ξεραμένα τα μάτια σβηστά. Κοίταξε τριγύρω της κι όλα ήταν bits και bytes σκορπισμένα, κατακερματισμένα σε μικρές ασύνδετες πληροφορίες πεταμένες παντού. Ανάμεσα τους ένας ολόκληρος κόσμος στη σκόνη, σαν να χε να τον αγγίξει χρόνια χέρι ανθρώπινο, και ούτε ο άνεμος φύσαγε να σηκώσει τα πεσμένα φύλλα. Ολα γύρω κομμάτια, και θρύψαλλα αιχμηρά. Τα χέρια της ήταν πληγωμένα και τα πόδια της το ίδιο, αίμα έσταζε από διάφορες πτυχές των ρούχων της σαν να ταν παντού από κάτω πληγές ανοιχτές που δεν έλεγαν να σταματήσουν.

Είναι δικό μου το λάθος σκέφτηκε, άφησα να μπουν στην καρδιά μου και η απογοήτευση και ο πόνος, ο θυμός. Αφησα να γκρεμιστεί γύρω μου ο κόσμος ο δικός μου από φόβο και αγανάκτιση, να ξεθεμελιωθούν όσα τον στήριζαν κι αν είμαι εδώ πληγωμένη και ανίσχυρη είναι γιατί το επέτρεψα. Τίναξε τα ρούχα της και σηκώθηκε. Περπάτησε μέχρι την άκρη των χαλασμάτων και μετά έκανε ένα βήμα σε μια σελίδα λευκή. Εκεί που τίποτα δεν υπήρχε ακόμα, ούτε ελπίδα, ούτε φόβος, και στην αρχή τα βήματα της ήταν σκονισμένα και ασύντακτα. Προχώρησε όμως και έγραψε τις πρώτες λέξεις ενός κόσμου καινούριου. Εφτιαξε μια στέρνα με καθαρό νερό, από πηγές ζεστές που έρχονταν από τα βάθη μιας γης ζωντανής και αρχαίας και μπήκε ολόκληρη μέσα. Εφτιαξε μια φωτιά και έκαψε τα παλιά της ρούχα. Ετρεχε το νερό πάνω της και καθάριζε τα μαλλιά και τα μάτια της, έτρεχε και έκλειναν οι πληγές, έφευγε το αίμα και χανόταν πίσω στη γη. Βγήκε λαμπερή και ξεκούραστη από εκεί μέσα και έκατσε στην άκρη να φάει. Οταν όλο της το σώμα πήρε δυνάμεις, ξάπλωσε και το ένα χέρι της κύλησε στο νερό, ενώ το άλλο ακουμπούσε σε ένα καταπράσινο γρασίδι που γραφόταν εκείνη τη στιγμή στον κόσμο. Κι όπως κρατούσε απ’ τη μια τη γη κι απ’ την άλλη το νερό, πίσω απ’ τα βλέφαρα της άρχισε να δημιουργείται σαν σε όνειρο ένας ολόκληρος καινούριος κόσμος.

Για πολύ καιρό το μόνο που έκανε ήταν αυτό. Πλενόταν, έτρωγε και κοιμόταν. Ονειρευόταν κάθε λέξη και κάθε συλλαβή ξεχωριστά, καινούρια λουλούδια φύτρωναν πλάι στο χέρι της και η πηγή ανέβλυζε φως να τα ποτίζει. Εκανα λάθος σκεφτόταν που και που και δεν άφησα μερικές σελίδες λευκές και για σένα, ή ίσως δεν έγραψα αρκετές για να διαβάσεις. Εκανα λάθος πολλές φορές και ήταν όλο δικό μου, ο κόσμος μου στρέβλωσε και με αρνήθηκε γιατί τον άφησα να κομματιαστεί. Είναι αργά να σώσεις ένα βιβλίο που έχει καεί, μπορείς μονάχα να γράψεις ένα καινούριο και να φροντίσεις οι σελίδες του να είναι πολλές.

Μην την ψάξεις στις στάχτες, είναι δίπλα σε μια πηγή ζεστή και καθαρή τώρα πια να πλένεται να τρώει και να κοιμάται. Κι από το όνειρο της να ξεπηδάει ένας ολόκληρος κόσμος.

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουνίου 13, 2011.

2 Σχόλια to “mea culpa”

  1. Πάντα η φωτιά και το νερό είχαν τη συμβολική έννοια των μέσων καθαρμού. Δυστυχώς δεν λειτουργούν σε όλα τα στάδια της ζωής. Δεν μπορούν να καθαρίσουν τους ρύπους της πολιτικής ζωής (ή μήπως μπορούν;), τους ρύπους τριτοκοσμικής, ραγιάδικης νοοτροπίας,..

  2. ναι, αλλά σε ατομικό επίπεδο σίγουρα έχουν αποτέλεσμα 🙂

    καλημέρα 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: