ο καναπές

.

.

Ο καναπές ήταν σαν ένας τεράστιος μαγνήτης. Τον κράταγε εκεί καθηλωμένο τόσα χρόνια που νόμιζε πως αυτή ήταν η φυσική του κατάσταση. Τα πόδια του είχαν μουδιάσει και δεν μπορούσε να σηκωθεί, ο καναπές γύρω του είχε πάρει το σχήμα του σώματος του και έμοιαζε με τεράστια αγκαλιά. Το χρώμα είχε ξεθωριάσει και το μαλακό βελούδο είχε τριφτεί τόσο πολύ που φαινόταν η πλέξη από κάτω, όμως νόμιζε κάθε φορά που άπλωνε το χέρι του πως το ένιωθε ζεστό στην αφή. Αυτό είναι το πρόβλημα με τους καναπέδες, σφηνώνονται στα πιο παράξενα σημεία * από το κλιμακοστάσιο μιας πολυκατοικίας μέχρι το ανθρώπινο μυαλό. Δεν μπορείς να τους τραβήξεις ούτε μπρος ούτε πίσω, ειδικά αν είναι καλοκαίρι και κάτι μέσα σου σε τραβάει να μείνεις ξαπλωμένος όπως είσαι.

Ομως με το χρόνο, καθώς το ύφασμα φθείρεται, ξεπροβάλλουν από μέσα τα ελατήρια. Σκουριασμένα και χοντρά, επικίνδυνα, σαν σκουλήκια κουλουριασμένα και όσο και να θες να τα αγνοήσεις χώνονται στην πλάτη σου και στα πλευρά σου, το χέρι πάει να χαϊδέψει το μαξιλάρι και σκίζεται σε κάποιο απ’ αυτά. Κι έχει γεμίσει λεκέδες από το αίμα σου ο καναπές, έχει λιώσει από τον ιδρώτα σου , βρωμάει και καταρρέει κάτω απ’ το βάρος σου. Γιατί και εσύ και το μυαλό σου παχύνατε όσο καθόσασταν πάνω του, γέμισε η ανθρώπινη σου υπόσταση από άχρηστα κιλά σκέψης -πρέπει να πάω διακοπές, πρέπει να αγοράσω κι αυτό, πρέπει να έχει δίκιο το κόμμα μου- και είναι το ίδιο το βάρος του άχρηστου που επιβαρύνει τον καναπέ.

Το πάτωμα τριγύρω είναι καθαρό, σκληρό αλλά σταθερό, είναι γη, είναι λιβάδια σαν αυτά με τις μαργαρίτες που τρέχαμε μικροί, είναι πεζοδρόμια που κάθεσαι και τρως παγωτό, είναι θάλασσα δροσερή να κολυμπήσεις μέσα στο φεγγάρι, είναι Αγανακτισμένοι, είναι Ανώνυμοι, είναι πολλά ονόματα και συγχρόνως τίποτα. Απέχει από σένα μόλις μερικά ανώδυνα εκατοστά και μπορεί να γίνει μια ολόκληρη διαφορετική ζωή για όλους μας. Αρκεί να σηκωθείς από τον καναπέ και να καταλάβεις πως ήσουν πάντα ελεύθερος, πως ήσουν πάντα ζωντανός και γεμάτος όνειρα, αρκεί να σηκωθείς και να ζωγραφίσεις, να διαβάσεις ποιήματα ή να ακούσεις τα αγαπημένα σου τραγούδια. Αρκεί να ερωτευτείς στη μέση του δρόμου ενώ τριγύρω σου πέφτουν δακρυγόνα. Υπάρχει κάτι να σταθείς, αρκεί να σηκωθείς όρθιος.**

* δανεισμένο από Douglas Adams

**  Hope… I’m sorry but I don’t want to be an Emperor – that’s not my business – I don’t want to rule or conquer anyone. I should like to help everyone if possible, Jew, gentile, black man, white. We all want to help one another, human beings are like that.

We all want to live by each other’s happiness, not by each other’s misery. We don’t want to hate and despise one another. In this world there is room for everyone and the earth is rich and can provide for everyone.

The way of life can be free and beautiful.

But we have lost the way.

Greed has poisoned men’s souls – has barricaded the world with hate; has goose-stepped us into misery and bloodshed.

We have developed speed but we have shut ourselves in: machinery that gives abundance has left us in want. Our knowledge has made us cynical, our cleverness hard and unkind. We think too much and feel too little: More than machinery we need humanity; More than cleverness we need kindness and gentleness. Without these qualities, life will be violent and all will be lost.

The aeroplane and the radio have brought us closer together. The very nature of these inventions cries out for the goodness in men, cries out for universal brotherhood for the unity of us all. Even now my voice is reaching millions throughout the world, millions of despairing men, women and little children, victims of a system that makes men torture and imprison innocent people. To those who can hear me I say «Do not despair».

The misery that is now upon us is but the passing of greed, the bitterness of men who fear the way of human progress: the hate of men will pass and dictators die and the power they took from the people, will return to the people and so long as men die [now] liberty will never perish…

Soldiers – don’t give yourselves to brutes, men who despise you and enslave you – who regiment your lives, tell you what to do, what to think and what to feel, who drill you, diet you, treat you as cattle, as cannon fodder.

Don’t give yourselves to these unnatural men, machine men, with machine minds and machine hearts. You are not machines. You are not cattle. You are men. You have the love of humanity in your hearts. You don’t hate – only the unloved hate. Only the unloved and the unnatural. Soldiers – don’t fight for slavery, fight for liberty.

In the seventeenth chapter of Saint Luke it is written » the kingdom of God is within man » – not one man, nor a group of men – but in all men – in you, the people.

You the people have the power, the power to create machines, the power to create happiness. You the people have the power to make life free and beautiful, to make this life a wonderful adventure. Then in the name of democracy let’s use that power – let us all unite. Let us fight for a new world, a decent world that will give men a chance to work, that will give you the future and old age and security. By the promise of these things, brutes have risen to power, but they lie. They do not fulfil their promise, they never will. Dictators free themselves but they enslave the people. Now let us fight to fulfil that promise. Let us fight to free the world, to do away with national barriers, do away with greed, with hate and intolerance. Let us fight for a world of reason, a world where science and progress will lead to all men’s happiness.

Soldiers – in the name of democracy, let us all unite!

Look up! Look up! The clouds are lifting – the sun is breaking through. We are coming out of the darkness into the light. We are coming into a new world. A kind new world where men will rise above their hate and brutality.

The soul of man has been given wings – and at last he is beginning to fly. He is flying into the rainbow – into the light of hope – into the future, that glorious future that belongs to you, to me and to all of us. Look up. Look up. (Charlie Chaplin)

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουλίου 18, 2011.

4 Σχόλια to “ο καναπές”

  1. So true…

  2. 🙂 ευχαριστώ!

    κοριτσάκι τι έγινε? είχατε σεισμό λέει εκεί χθες προχθές? όλα καλά?

  3. Πολύ ωραίο, Isis…

  4. thanx 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: