you will never age for me,nor fade, nor die

.

.

Ξετυλίγοντας το νήμα μέχρι το τέλος του, ο Διόνυσος μέσα στις σκιές κρυμμένος, έσκυψε ένα βράδυ και ψιθύρισε στο αυτί του Θησέα καιρός να φύγεις, δεν υπάρχει εδώ κάτι που να αξίζει για σένα και ο άνεμος αύριο θα είναι ευνοϊκός. Μετά μίκρυνε, κόντυνε σαν σκιά κι αυτός, και αποσύρθηκε πίσω από άλλους θάμνους να μείνει ξάγρυπνος δίπλα στο κεφάλι της Αριάδνης να παρατηρεί την ανάσα της προσεκτικά. Χρειάστηκαν κι άλλες νύχτες πολλές μέχρι τα λόγια να φτάσουν στον προορισμό τους, να γίνουν πρώτα εικόνα και μετά σκέψη και στο τέλος επιθυμία, μα ο Διόνυσος δεν σταματούσε. Μέχρι που έφτασε η μέρα εκείνη που το καράβι σήκωσε επιτέλους τα πανιά του και ο Αίολος, ήδη δασκαλεμένος, έστειλε άνεμο να το πάρει γρηγορότερα μακρυά.

Εκείνο το πρωϊνό, η Αριάδνη ένιωσε πως σαν να ξύπνησε από ένα κακό όνειρο και πως αυτός που έφυγε δεν ήταν στην πραγματικότητα ποτέ εκεί, μα για κάποιο περίεργο λόγο δεν ένιωθε μόνη. Σαν να άκουγε τα φύλλα να ψιθυρίζουν, και τα ποτάμια, το χορτάρι κάπως σαν να αναστέναζε καθώς ξάπλωνε πάνω του και ώρες ώρες της φαινόταν πως ο ήλιος την χάιδευε τρυφερά στα μαλλιά. Οταν τελικά ο Διόνυσος πήρε μορφή μπροστά της, ήταν ήδη οικείος και η ψυχή της βρήκε τη γη που έψαχνε να περπατήσει. Χαμογελούσε όλη μέρα η Αριάδνη κι ας είχε χάσει το νήμα και το δρόμο της τόσο καιρό. Τώρα κρατούσε το κουβάρι στα χέρια της και έπαιζε μαζί του σαν να ‘ταν τόπι, κι άλλοτε το ξετύλιγε και μπερδευόταν στα κλαράκια κι άλλοτε το μάζευε πάλι λες και δεν είχε αρχή και τέλος.

Περίεργος δρόμος που ήταν αυτός, έμοιαζε τόσο μακρύς και ας ήταν σίγουρη η διαδρομή του. Κανένας δεν πήρε το μάθημα του στην πορεία, μόνο εικόνες και σκέψεις και αγγίγματα που ήταν γραμμένο να γίνουν, κι ολονών η μοίρα ξετυλιγόταν σαν κουβάρι στα χέρια παιχνιδιάρας γάτας.

Ομως η Αριάδνη φορούσε πια εννέα άστρα στα μαλλιά, δώρο του Διονύσου για τους γάμους, κι αυτό έκανε όλη τη διαφορά.

Advertisements

~ από isisveiled στο Δεκέμβριος 28, 2011.

2 Σχόλια to “you will never age for me,nor fade, nor die”

  1. Αυτά τα κουβάρια υπήρξαν η αφορμή για τον πρώτο καβγά μου με την Αριάδνη. Ήθελε να της παραδώσω τα εν λόγω κουβάρια που μου είχε εμπιστευτεί ο Δαίδαλος και να τα κρατήσει στην αγκαλιά της, υποστηρίζοντας ότι το τύλιγμα και το ξετύλιγμά τους ήταν γυναικεία δουλειά, στην οποία ήταν ειδική, όπως ισχυρίστηκε, και δεν ήθελε, επομένως, να με αφήσει να την κάνω εγώ. Στην πραγματικότητα όμως, επιθυμούσε να έχει κάτω από τον έλεγχό της τη μοίρα μου, κάτι που σε καμία περίπτωση δεν θ’ ανεχόμουν…

    André Gide, Θησέα (σε μετάφραση ομάδας του Πανεπιστημίου Αθηνών)

  2. Tην αδικεί ο συγγραφέας την Αριάδνη.. 🙂

    (εγώ θα ήμουν ευχαριστημένη με μερικούς σπόρους κολοκυθιάς κι ας κρατήσουν οι άλλοι τα κουβάρια)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: