hum

.

.

Κοιμήσου άγγελε μου του είπα, και τράβηξα τις κουρτίνες να μη μπει το πρωϊνό φως. Αυτός κουλουριάστηκε δίπλα μου και άρχισα να του τραγουδάω όλες τις φορές που ο ήλιος έδυσε και ανέτειλε ξανά, όλα τα χαμόγελα και τις αγκαλιές που ανταλλάξαμε. Το παρελθόν όλο το αγαπημένο και τις φορές που γκρινιάξαμε ο ένας στον άλλο, την ζημιά που έγινε κατά λάθος και τις πεταλούδες που πέρασαν ανάμεσα μας. Του έκανα χώρο στα μαξιλάρια να ξαπλώσει καλύτερα κι έσφιξα λίγο ακόμα τα χέρια μου γύρω του. Καθώς τα μάτια του έκλειναν, έκλεισαν και τα δικά μου κουρασμένα, κι εκεί στο σκοτάδι τον ένιωσα τετράποδο και δίποδο, να κουνάει την ουρά του, να γαυγίζει, να νιαουρίζει, να μου μιλάει, να οδηγεί αυτοκίνητο και να ακούμε μουσική. Τον ένιωσα στο τέλος να φτερουγίζει δίπλα μου σαν τελευταία ανάσα, ελαφριά σαν πεταλούδα κι αυτός,  και να μένει η αγκαλιά μου άδεια. Απλωσα το χέρι μου με τα μάτια ακόμα κλειστά και έσβησα το φως, κι από τότε για όσα δάκρυα έχυσα, τόση ευγνωμοσύνη νιώθω.

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιανουαρίου 30, 2012.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: