ο δρόμος για το σπίτι

.

.

Επιστρέψαμε σπίτι, κολυμπώντας σε ένα ποτάμι από βροχή. Ρηχό μα πεντακάθαρο, έβλεπες μέσα τα βότσαλα που ήταν κάποτε ο δρόμος και μερικά χαρτάκια από σοκολάτες που έμοιαζαν να ανήκουν για πάντα εκεί. Πρώτος έπεσε μέσα αυτός που δεν το έβαζε κάτω ποτέ, ο πιο θαρραλέος μα και ο πιο γέρος, ο πιο αδύναμος, ο σακατεμένος. Εκανε απλωτές, γύρναγε ανάσκελα και χαιρόταν το νερό, γέλαγε και άφηνε να τον παρασύρει το ρεύμα. Με δισταγμό πέσαμε και οι άλλοι, γιατί φοβηθήκαμε πως το νερό θα ήταν κρύο και τέτοια εποχή θα παγώναμε. Μα κάπως είχε ανοίξει ο ουρανός και το γέλιο του πρώτου, που δεν φοβήθηκε, μας παρέσυρε.

Δεν ήταν πάνω από μισό μέτρο αυτό το ποτάμι, μα ήταν ορμητικό και τράβαγε το δρόμο όλο ευθεία μέχρι το σπίτι. Δεν ήταν ούτε κρύο, σαν να είχε εισχωρήσει μέσα του μια παράξενη άνοιξη, ένα καλοκαίρι που ήταν τόσο κοντά, που μέχρι να ανοίξουμε την πόρτα του σπιτιού, θα είχε κιόλας φτάσει.

Στέρεψε η ορμή του ένα μέτρο από την πόρτα. Λιγόστεψε και σηκωθήκαμε στεγνοί πάνω στα χαλίκια, σαν να μην είχαμε βουτήξει σε νερό, μα ευχαριστημένοι. Ο πρώτος ανέβηκε τα σκαλιά κι εγώ γύρισα το κλειδί.

Advertisements

~ από isisveiled στο Φεβρουαρίου 16, 2012.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: