οι πολέμιοι

.

.

Παρακαλώ διαβάστε το ακόλουθο κείμενο αφού παρακολουθήσετε το βίντεο που προηγείται (δυστυχώς είναι στα αγγλικά και δεν γνωρίζω αν υπάρχει με υπότιτλους), με ψυχραιμία, ορθή, και όχι κοινή, λογική και λίγη υπομονή.

Θα αρχίσω από το τελικό για μένα συμπέρασμα κάθε τέτοιας άποψης, που βγαίνει στη δημοσιότητα, από το οποίο και προκύπτει ο τίτλος του κειμένου. Το ότι δηλαδή, στο όνομα μιας επανάστασης, που έχει γίνει μόδα, χωρίς να γνωρίζουμε όλοι τους λόγους για τους οποίους γίνεται, δεχόμαστε άκριτα κάθε σκέψη και κάθε άποψη που ταιριάζει στην αισθητική της συγκεκριμένης μόδας και την αναπαράγουμε. Είμαστε όλοι πολέμιοι όλων. Περιχαρακώνουμε τις απόψεις, που διακινούνται μέσα στο γνωστό εμείς και οι άλλοι, και αν  ανάμεσα σ’αυτά που λένε οι δικοί μας υπάρχουν λάθη, τα δεχόμαστε κι αυτά, ενώ αν υπάρχουν σωστές ιδέες ανάμεσα σε αυτά που λένε οι άλλοι τις απορρίπτουμε άκριτα. Ορίζουμε τους εαυτούς μας και τη σκέψη μας μέσα από αυτή την ομαδοποίηση που εξ’ ορισμού δεν είναι παραγωγική αφού επιτρέπει τα λάθη και απαγορεύει τα σωστά με μόνη κατηγοριοποίηση το ποιος το λέει. Είμαι σίγουρη λοιπόν, πως αν αυτό το βίντεο το κοινοποιούσα στο facebook, χωρίς άλλα σχόλια, θα μάζευε πολλαπλά like, μόνο και μόνο γιατί με την πρώτη διαγώνιο ακρόαση του, οι περισσότεροι θα έβγαζαν το συμπέρασμα ότι είναι κατά του facebook και του google. Καμία περαιτέρω προσοχή και εμβάθυνση στο που θα οδηγούσε αυτή η ιδέα, αρκεί που είναι κατά του Zuckerberg και αναφέρει λέξεις κλειδιά όπως κοινωνική ευαισθητοποίηση, άνοιγμα προς τον κόσμο κλπ.

Πράγμα που μας φέρνει τώρα στο κυρίως θέμα. Σύμφωνα λοιπόν με την άποψη του ομιλητή, το ίντερνετ ενώ είναι φτιαγμένο για να μας φέρνει σε επαφή με τον έξω κόσμο, καταλήγει να μας επιστρέφει στον εαυτό μας και στις προσωπικές μας προτιμήσεις, τη στιγμή που λίγο πιο πέρα συμβαίνουν συγκλονιστικά γεγονότα, των οποίων την σοβαρότητα δεν αμφισβητεί κανείς. Αυτό συμβαίνει μέσω των αλγόριθμων φιλτραρίσματος, όπως αναφέρει, των ειδήσεων που εμφανίζονται στις σελίδες μας, οι οποίοι αναγνωρίζουν με ποια πράγματα έχουμε ασχοληθεί περισσότερο και μας επιστρέφει παρόμοια αποτελέσματα.

Η πρώτη μου και βασική αντίρρηση είναι πως στην πραγματικότητα πρόκειται για αλγόριθμους ταξινόμησης και όχι φιλτραρίσματος. Με κάποιο τρόπο δηλαδή το πρόγραμμα που χρησιμοποιούμε για αναζήτηση και επικοινωνία θα έπρεπε να μας παρουσιάσει αυτά που ζητήσαμε , χωρίς να είμαστε αναγκασμένοι να ψάχνουμε σε χιλιάδες χιλιάδων σελίδες (οι οποίες έτσι κι αλλιώς δεν παύουν να υπάρχουν και να είναι στη διάθεση μας όποτε το θελήσουμε). Θεωρώ δηλαδή ότι πρόκειται για ψευδοδίλημμα, καθώς είτε μας παρουσιάζεται μια λίστα που έχει σαν αναφορά την ημερομηνία δημοσίευσης κάποιας είδησης, είτε κάποια που έχει λάβει υπόψη τις προσωπικές μας προτιμήσεις, είτε κάποια άλλη που προκρίνει τα αποτελέσματα που έχουν διαβαστεί περισσότερο μέχρι εκείνη τη στιγμή, σε καμία από τις παραπάνω ή όποιες άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις, δεν θα μπορούμε να μιλάμε για ενημέρωση που οπωσδήποτε θα μας αφυπνίσει κοινωνικά σε παγκόσμιο επίπεδο. Πάντα κάποιες θα μένουν για την επόμενη σελίδα, που ίσως και να μας ήταν πιο χρήσιμες γι’αυτό το σκοπό. Ποια θα ήταν δηλαδή η διαφορά, αν η ταξινόμηση γινόταν με την αναγνωσιμότητα μιας είδησης (στο παράδειγμα που χρησιμοποιεί ο ομιλητής) και βάζοντας εμείς στην αναζήτηση την λέξη Αίγυπτος μας επέστρεφε αποτελέσματα για την πρόσφατη επίσκεψη για παράδειγμα του Bieber εκεί πέρα, αφού χιλιάδες, εκατομμύρια κοριτσάκια ανά τον κόσμο κάνουν κλικ πάνω του σαν τρελά? Θα είχαμε καλύτερη ενημέρωση? Σαφώς και όχι.

Τους αλγόριθμους ταξινόμησης λοιπόν δεν μπορούμε να τους αποφύγουμε. Ας δεχτούμε όμως ότι θα έπρεπε να φτιαχτεί ένας νέος που ακόμα κι αν εμείς ψάχναμε για την διακόσμηση των αιγυπτιακών κτισμάτων, θα μας επέστρεφε στα πρώτα αποτελέσματα και κάποια κοινωνικά ή άλλα νέα της περιοχής. Ποιος θα έκρινε ποια είναι αυτά που είναι σημαντικότερα άλλων? Με ποιο κριτήριο οι διαμαρτυρίες στην Αίγυπτο είναι σημαντικότερες από ένα χωριό που καταστράφηκε στην Αφρική που το λένε κατά σύμπτωση Αίγυπτος? Ο ίδιος ο αλγόριθμος και κάθε μορφή ταξινόμησης από μόνα τους είναι μαθηματικά, που δεν ξέρουν τίποτα για τις ανθρώπινες ζωές και δεν σκέφτονται από μόνα τους. Κάποιος όμως κάθε φορά, επιλέγει τι είναι αυτό που θα μας εμφανίσουν και αυτός ο κάποιος, αφού είναι άνθρωπος, επίσης δεν μπορεί να επιβάλει την οπτική του για τον κόσμο σε όλους τους υπόλοιπους.  Εκτός κι αν όλοι μαζί συμφωνήσουμε ότι υπάρχει έστω κι ένας άνθρωπος που διαθέτει εκείνο το είδος αντικειμενικότητας και ευαισθησίας που μας αντιπροσωπεύει όλους το ίδιο και του προτείνουμε να ασχοληθεί με το θέμα.

Επιπλέον, αυτό για το οποίο φέρνει τις αντιρρήσεις του ο ομιλητής έχει όνομα και έχει και λόγο ύπαρξης. Λέγεται φιλικότητα προς το χρήστη.  Οποιος δεν συμφωνεί με αυτή τη λογική είναι ελεύθερος να σταματήσει να χρησιμοποιεί οποιοδήποτε λειτουργικό σύστημα (windows, linux, κλπ) εφαρμόζεται σε γραφιστικό περιβάλλον και να μάθει προγραμματισμό έτσι ώστε να χρησιμοποιεί τόσο τον υπολογιστή όσο και το διαδίκτυο ανεπηρέαστος από οποιεσδήποτε προτιμήσεις μπορεί να έχει και του κάνουν τη ζωή πιο εύκολη, αλλά ελεύθερος να μαθαίνει τα πάντα! Οι πληροφορίες δεν είναι κρυμμένες στο διαδίκτυο, είναι εκεί ελεύθερες και προσβάσιμες σε όλους οποιαδήποτε στιγμή και για χάρη μιας αυξημένης επαναστατικής διάθεσης δεν υπάρχει κανένας λόγος να φορτωνόμαστε αυτές που δεν ψάχνουμε επειδή και μόνο είναι σημαντικές. Αν κάποιος επιθυμεί να μάθει για το ψάρεμα στην Αίγυπτο πρέπει να μπορεί να το βρίσκει εξίσου εύκολα με αυτόν που θέλει να μάθει για τις διαμαρτυρίες και αυτόν που θέλει να μάθει για τον  Bieber. Η επιβολή πληροφοριών, έναντι άλλων, εκτός του ότι κρύβουν ηθικούς κινδύνους είναι απλά μη λειτουργικές και κανείς δεν θα μπορούσε τελικά να κάνει τη δουλειά του.

Ακόμα, μην ξεχνάμε πως ο άνθρωπος που δεν επιθυμεί να μάθει τι γίνεται γύρω του και να ασχοληθεί σοβαρά με αυτό δεν πρόκειται να το κάνει όσες φορές και αν αυτό εμφανιστεί αυτόματα μπροστά του. Για να χρησιμοποιήσω ένα άλλο παράδειγμα από το βίντεο μάλιστα, θα έλεγα πως πιο πιθανό είναι να ευαισθητοποιηθεί κάποιος που μιλάει για τον σκίουρο στην αυλή του από αυτόν που διαβάζει όλη μέρα τι γίνεται στην άλλη άκρη της γης. Οι αλλαγές δεν έρχονται από τον κόσμο προς τον εαυτό μας αλλά από τον εαυτό μας προς τον κόσμο.

Τέλος, υπάρχει και το εξής πρόβλημα σε όλα αυτά. Οποιος κάνει τον κόπο να ανοίξει το βιογραφικό του ομιλητή θα διαπιστώσει πως μοιάζει όλη του η ζωή να ξεκίνησε τη στιγμή που άρχισε να ασχολείται με το συγκεκριμένο project και το βιβλίο που έγραψε πάνω σε αυτό. Δεν υπήρξε πριν, δεν ξέρουμε τι δουλειά έκανε και τι σπούδασε (προγραμματιστής είναι συμπερασματικά), γεννήθηκε ακριβώς τη στιγμή που οδήγησε σε αυτό το βιβλίο που αν δεν κάνω λάθος το πουλάει. Και του οποίου τα κέρδη εξαρτώνται από το πόσο καλά διαφημίζει τις ιδέες του στους αναγνώστες. Ακριβώς το ίδιο κάνει και ο Zuckerberg με το facebook, το πουλάει και για να πουληθεί καλύτερα το κάνει φιλικό προς το χρήστη. Προσωπικά μου είναι συμπαθέστατος, αλλά όχι αρκετός. Είναι ένας συμπαθητικός ομιλητής, ευχάριστος, όχι άσχετος με το αντικείμενο του, που όμως είναι ένας άγνωστος άνθρωπος στον οποίο και δεν θα εμπιστευόμουν το κριτήριο της επιλογής του πως θα δέχομαι την ενημέρωση μου.

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαρτίου 3, 2012.

4 Σχόλια to “οι πολέμιοι”

  1. Εντάξει, έχει ένα κάποιο point ο τύπος, αν και πιο πολύ τείνω να συμφωνήσω μαζί σου. Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι εμάς δεν μας καλούν στα TED, ούτε πληρώνουν για να διαβάσουν αυτά που γράφουμε.

    Φταίνε μάλλον τα φίλτρα, που είναι τίγκα στους αλγόριθμους αντί να είναι μαγικά 🙂

  2. Αγαπημένε Ελικα, προς πληροφόρηση σου έχω σπουδάσει πληροφορική οπότε κάτι ξέρω από αλγόριθμους. Το αν επιλέγω να εκφράζομαι με «μαγική» σημειολογία είναι καθαρά θέμα ύφους. Από κει και πέρα, ακριβώς επειδή ξέρω από αλγορίθμους ταξινόμησης, το ότι τους ονομάζει φίλτρα και φτιάχνει πάνω σ’αυτό (που λογικά και δεν το γνωρίζουν οι περισσότεροι ως θέμα) μια θεωρία για να πουλήσει το βιβλίο του, μου φαίνεται πιο «μαγική» εικόνα από τα μαγικά φίλτρα. 🙂

  3. Δυστυχώς η υπερατλαντική χώρα είναι γεμάτη από άχρηστα βιβλία που έκαναν εκπληκτικά νούμερα, επειδή οι συγγραφείς και οι εκδότες τα προώθησαν «σωστά». Δεν φαίνεται να συμβαίνει το ίδιο στην Ευρώπη, που ανέκαθεν αντιμετωπίζει με «ευρωπαϊκό» τρόπο το θέμα «βιβλίο». Στην Αμερική ακόμα κι ένας στυγερός δολοφόνος (ιδίως αυτός…) μπορεί να εκδώσει best seller. Η προώθηση είναι το κλειδί και ο συγγραφέας του θέματος σ’ αυτά τα πλαίσια λειτουργεί. Προσωπικά αποφεύγω τα αμερικάνικα βιβλία, σε πρωτότυπο ή μετάφραση (ακόμη χειρότερο), γιατί σπάνια με έχουν ικανοποιήσει. Εξαιρούνται τα τεχνικά και textbooks τα οποία, γενικώς, καλύπτουν επαρκώς τα θέματά τους. Αλλά τα φιλοσοφικού (με την ευρεία έννοια) περιεχομένου μου αφήνουν την αίσθηση της άσκοπης και αέναης επανάληψης για να γεμίσουν σελίδες… Προσωπική άποψη και δεν γενικεύω.

  4. Καλησπέρα, η αλήθεια είναι πως στην Αμερική λίγο ως πολύ κάπως έτσι προωθούνται τα πάντα, το δύστυχημα είναι πως έχει αρχίσει και μετακομίζει αυτή η «μόδα» και στην Ευρώπη και αν πρόκειται για λογοτεχνική σαχλαμάρα μικρό το κακό, όταν όμως μέσα από μια δήθεν επαναστατικότητα σπέρνεις έναν άσκοπο πανικό εμένα μου φαίνεται στα όρια της απάτης.. τώρα θα μου πεις βέβαια, από τις απάτες που μας φέρνουν στο κεφάλι καθημερινά αυτή είναι η μικρότερη..

    🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: