the weeping demon

.

.

Την ώρα που τα πιο περίεργα και αλλόκοτα της ζωής συμβαίνουν, σε μια νύχτα αποπνικτικά ζεστή και υγρή, άνοιξαν τα μάτια μου στο βασίλειο του ύπνου. Κι ήταν λοιπόν ένα σπίτι τεράστιο, διώροφο, με έναν τεράστιο κήπο τριγύρω, αλλού παρατημένο κι αλλού ζωντανό και όμορφο, και μέναμε και οι δύο εκεί. Στον πάνω όροφο αυτός που δεν μπορεί να συμφιλιωθεί ούτε με την σκιά του και στο ισόγειο εγώ, να τον βλέπω δηλαδή να περνάει κάθε φορά που ο εγωϊσμός του ψηλώνει έναν όροφο ακόμα. Μα εκείνη την μέρα, ούτε ξέρω πως και γιατί, τον βρήκα σε μία γωνία του κήπου, χτυπημένο άσχημα, μόνο και βρεγμένο ως το κόκαλο, να παρακαλάει για λίγη βοήθεια.

Ελα να σε πάω σπίτι σου, του είπα, κι έσκυψα τον έπιασα και τον ανασήκωσα όσο μπορούσα. Είχε γίνει ένα κουβάρι από τον πόνο και περπατούσε με δυσκολία. Η διαδρομή έμοιαζε ατέλειωτη καθώς διασχίσαμε πρώτα τον κήπο, μετά το σπίτι και τέλος φτάσαμε στις σκάλες που οδηγούσαν στο δικό του. Σ’ όλο αυτόν τον ονειρικό δρόμο, που έμοιαζε να κάνει κύκλους γύρω απ’ τον εαυτό του και τα έπιπλα, μιλάγαμε. Πρώτα ήρθαν οι ευχαριστίες, ντροπιασμένος που τον βοηθούσε κάποιος τον οποίο είχε βλάψει, χωρίς να με κοιτάει στα μάτια, έλεγε και ξανάλεγε το όνομα μου και ψέλλιζε ανάμεσα ένα ευχαριστώ.

Ομως, όπως και ο σκορπιός δεν μπορεί να ξεχάσει τη φύση του, έτσι κι αυτός ξεθάρρευε σιγά σιγά κι άρχισε να επιστρέφει στις πρότερες του ιδέες. Ισως έφταιγε που τον βοηθούσα να φτάσει στο πάνω πάτωμα του εγωϊσμού του και κάθε τόσο μου σημείωνε πως όμως να, τελικά είχε δίκιο κι έπρεπε απαραίτητα να καταστρέψει τον φράχτη μου, κι ήταν δικό μου σφάλμα που δεν καταλάβαινα. Είχε βέβαια την σύνεση, να μην αγριέψει και να μην απαιτήσει τη συμφωνία μου, γιατί εγώ ακόμα τον κρατούσα και είχε ανάγκη την βοήθεια μου. Κάποτε φτάσαμε, πόσο περίεργα κυλάει ο χρόνος αν πρέπει να ακουστούν όλα όσα πρέπει να ειπωθούν, και τον ακούμπησα σε μια πολυθρόνα. Ακόμα κι εκεί έμεινε ένα κουβάρι, και το χέρι του ήταν διπλωμένο πάνω του σαν να είχε σπάσει. Τότε η νύχτα, για να κλείσει αυτή την ιστορία ακόμα πιο αλλόκοτα, τον έβαλε να μου πει πως θα έπρεπε να συγχωρήσουμε τον παπά του χωριού κι ενώ κάπου μέσα μου ήξερα πως μας είχε αδικήσει.

Τον άφησα και επέστρεψα ξανά σε εκείνο το σημείο του ύπνου που δεν έχει όνειρα, ούτε κουβέντες. Δυο μέρες μετά, αναρωτιέμαι ακόμα ποιος από τους δύο είδε τον εφιάλτη.

Advertisements

~ από isisveiled στο Αύγουστος 10, 2012.

2 Σχόλια to “the weeping demon”

  1. (Αν)άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου! 🙂 Πού να βρεις την άκρη;

  2. έλα ντε! καλησπέρες 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: