two princes

.

.

Υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι σε αυτή τη ζωή, που θα είσαι τυχερός ακόμα κι αν συναντήσεις τον ένα μονάχα. Πρέπει όμως να προσέχεις, να μη μπερδέψεις ποτέ τον ένα με τον άλλο, να μη θελήσεις να τους ενώσεις σε έναν, να μη ζητήσεις απ’ τον ένα αυτό που μπορεί να σου δώσει μόνο ο άλλος. Κι αν ακόμη σου το δώσουν μη το δεχτείς, μη το πάρεις φιλάρεσκα πιστεύοντας πως η τύχη σου ξεπέρασε το πεπερασμένο των ανθρώπων. Θα ‘ναι σαν να έχεις προσκαλέσει το θάνατο στο κατώφλι σου, με αυτό ή εκείνο το είδος απώλειας που περισσότερο θα σε συντρίψει. Ισως γιατί, ο άνθρωπος πρέπει να μάθει να ζει με την ταπεινότητα της έλλειψης του, να χει πάντα κάτι να περιμένει για να βγάλει μέχρι το τέλος αυτή τη ζωή.

Αυτός που μοιράζεται μαζί σου την πραγματικότητα του. Ξέρεις, εκείνα τα μικρά καθημερινά πράγματα, τα επαναλαμβανόμενα, που οι περισσότεροι βαριούνται, περνούν απαρατήρητα από τη ζωή μας, κι όμως αυτός χαίρεται να τα ζει μαζί σου και δεν τα βλέπει καθόλου ταπεινά. Να ξυπνάς δίπλα του το πρωϊ, να ξυπνάει μέσα στο βράδυ και μισανοίγοντας τα μάτια να βλέπει πως είσαι εκεί. Να πίνετε καφέ το απόγευμα παραδομένοι σε μια αποχαυνωτική ζέστη, ή σκεπασμένοι στο κρεβάτι με παπλώματα το χειμώνα ενώ κάτι παίζει στην τηλεόραση που κανείς δεν παρακολουθεί. Σαπίλα, τη μοιράζεται μαζί σου ευχάριστα, και δεν σε κατηγορεί γι’αυτήν. Κι εκείνους τους ομηρικούς καυγάδες τους ευχαριστιέται κι αυτός, γιατί ξέρει πως δεν θα φτάσει το βράδυ εκείνο που  θα κοιμηθείτε μαλωμένοι, πως τον αγαπάς παρόλα αυτά. Κι έπειτα αγαπάει τα γεράνια, που ανθίζουν ανελέητα χωρίς απαιτήσεις και μερικές φορές χωρίς να τα έχεις ποτίσει. Κοίτα τι μου πήρε για δώρο, λέει όλο καμάρι, κι ας ήταν με δικά του λεφτά εκείνο το κίτρινο πουκάμισο που στο κάτω κάτω δεν χρειαζόταν καν, γιατί ξέρει πως όλη μέρα αυτόν λάτρευες καθώς έψαχνες στα μαγαζιά. Αγαπάει όμως την υφή του μεταξιού στο δέρμα του, γιατί καταλαβαίνει πως έψαχνες κάτι να θυμίζει τα χέρια σου στην πλάτη του την ώρα που κοιμάται, όταν είναι στον δρόμο κολημένος στα φανάρια ή όταν η επιταγή δεν προλαβαίνει να καλυφθεί μέχρι το μεσημέρι. Πιάνει τις φαντασιώσεις σου και στις ψιθυρίζει μία μία όλες στο αυτί, σε πιάνει, σε φιλάει και δεν σου λέει ποτέ σ’αγαπώ..

Αυτός που μοιράζεται μαζί σου την ουτοπία του. Σε έχει δημιουργήσει στο μυαλό του, σαν γλύπτης και ζωγράφος, έχει προσθέσει όλες σου τις μυρωδιές και τις γεύσεις, έχει δει τις κινήσεις σου και τις έχει καταγράψει μαζί με τον ήχο της ανάσας σου. Τα ξέρει όλα για σένα στην πιο ιδανική τους μορφή. Η πραγματικότητα σου μπορεί να τον σκοτώσει, αλλά στην ουτοπία του είσαι ένας ολόκληρος κόσμος μέσα από τον οποίο μπορεί να αναγεννιέται συνεχώς. Ξέρει ακριβώς ποιο χρώμα πάει στα μαλλιά σου και μπορεί να το δει πάνω σου ακόμα κι αν εσύ δεν το τολμήσεις ποτέ. Παρακολουθεί τις καμπύλες του σώματος σου στο σκοτάδι, με το φως της τηλεόρασης να γίνεται γαλάζιο πάνω στο δέρμα σου και είσαι ο λόγος που τα βράδια στριφογυρνούν ιδέες στο μυαλό του. Δεν βλέπει κάτι ανύπαρκτο, εσένα βλέπει, αλλά δεν μπορεί να ξυπνήσει μαζί σου το πρωί, γιατί στον δικό του κόσμο μπορεί να είναι ακόμα μεσάνυχτα..

Δύο ειδών άνθρωποι, δύο πρίγκιπες που ο ένας λατρεύει την παρουσία σου κι ο άλλος την απουσία σου. Θα είσαι τυχερός ακόμα κι αν συναντήσεις τον έναν απ’ τους δύο στη ζωή σου.

Advertisements

~ από isisveiled στο Αύγουστος 17, 2012.

2 Σχόλια to “two princes”

  1. !!!!

  2. ❤ Αλεξ 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: