mosquitos

.

.

Γύρω στις τρεις το μεσημέρι, κι ενώ προσπαθούσα να βρω λίγη ξεκούραση μέσα στην αφόρητη ζέστη και άπνοια εκείνου του Αυγούστου, το είδα. Στην πάνω δεξιά γωνία του τοίχου ήταν ένα τεράστιο κουνούπι. Από κει που ήμουν ξαπλωμένος μπορούσα και να διακρίνω τις ρίγες στο σώμα του και κατάλαβα αμέσως για ποιο είδος πρόκειται. Δεν είναι καλό αυτό σκέφτηκα, και χωρίς να το συνειδητοποιήσω το κορμί μου τραβήχτηκε λίγο πιο πέρα στο κρεβάτι, λες κι αυτή η μικρή απόσταση των τριάντα εκατοστών θα εμπόδιζε το κουνούπι να με φτάσει.

Eτσι είναι όλα στη ζωή, μπορείς να αναγνωρίσεις το πρόβλημα ακόμα κι αν βρίσκεται στην πάνω δεξιά γωνία του μυαλού σου, ακόμα όταν αυτό είναι τόσο μικρό που θεωρείται αθέατο στα μάτια των υπολοίπων. Αν είσαι λίγο παραπάνω προσεκτικός μπορείς ακόμα και να εντοπίσεις τα ιδιόμορφα εκείνα χαρακτηριστικά που σε προειδοποιούν για τον κίνδυνο, τις ρίγες και την πιθανότητα προσβολής από κάποιο εξωτικό ιό, ή ακόμα χειρότερα γηγενή. Φυσικά, ούτε το κουνούπι, ούτε το πρόβλημα έχουν ποτέ κάποια ανησυχία για το τι θα σου συμβεί και πως αυτό θα σε επηρεάσει ψυχολογικά. Το μόνο που τα ενδιαφέρει είναι να τραβήξουν λιγάκι από το αίμα σου, να συνεχίσουν την ύπαρξη τους μέσα από τη δική σου ενόχληση. Ας είναι, σκέφτηκα, κι έφτιαξα καφέ.

Στις πέντε, κατάλαβα, πως ούτε ο καφές ούτε ο σωρός από χαρτιά πάνω στο γραφείο μου και ο υπολογιστής που βούιζε κακοπροαίρετα, είχαν καταφέρει να διώξουν απ’ το μυαλό μου τη σκέψη του κουνουπιού και με μια γρήγορη ματιά βεβαιώθηκα πως δεν είχαν διώξει ούτε το ίδιο το κουνούπι από την πάνω δεξιά γωνία του τοίχου. Κανένα πρόβλημα δε λύνεται εξάλλου όσο το αγνοείς. Ομως η ώρα περνούσε και όσο σκεφτόμουν πως πλησιάζει η νύχτα και το κουνούπι θα ξυπνήσει άρχισα να ανησυχώ σοβαρά. Δεν έφτανα να το σκοτώσω τώρα που είχα την ευκαιρία, και είχα δανείσει την αναθεματισμένη σκάλα στο γείτονα. Το πρόβλημα επέμενε και γιγαντωνόταν στο μυαλό μου.

Με την αποπνικτική ζέστη για σύμβουλο και βοηθό της τις αμέτρητες ταινίες που είχα δει στο παρελθόν, η υπόθεση του κουνουπιού είχε αρχίσει να με τρελαίνει. Στην αρχή φανταζόμουν πως θα με κολλούσe εκείνο τον ιό για τον οποίο μίλαγαν όλοι εκείνο το καλοκαίρι. Δεν ήξερα ούτε την ονομασία του και φανταζόμουν φρικτά σπυριά να ξεφυτρώνουν στο δέρμα μου, να γεμίζουν πύον και να σπάνε, ενώ στο τέλος τα όργανα μου έλιωναν και έπεφταν σαν ζελέ από τα αυτιά μου. Μετά σκεφτόμουν, πως ίσως το θέμα είχε μεταφυσικές προεκτάσεις, κι ακόμα χειρότερα για μένα, με μεταμόρφωνε σε κάποιο αλλόκοτο και αθάνατο τέρας, που θα τρεφόταν στο εξής με σοβάδες από τους τοίχους και θα αναγκαζόμουν να ξύνω ώρες με τα νύχια μου για μερικά χιλιοστά τροφής. Και τότε στο αποκορύφωμα αυτής της παραφροσύνης, σκέφτηκα πως μπορεί να πάθαινα αναφυλακτικό σοκ από το σάλιο του εντόμου, να αρχίσω να πρήζομαι, να κλείνουν τα ρουθούνια και η τραχεία μου, να προσπαθώ να βγάλω ανάσα και να πεθάνω μέσα σε απίστευτο τρόμο, με τα μάτια μου να ζητούν απελπισμένα βοήθεια, πάνω στο κρεβάτι μου.

Η νύχτα ήρθε, κι εγώ πια είχα παραλύσει από φόβο. Μαζεύτηκα σε μια γωνιά του καναπέ, και σφίχτηκα πάνω στα γόνατα μου τρέμοντας παρά τη ζέστη. Το κουνούπι φυσικά, ξύπνησε και άρχισε να στριφογυρνάει στο δωμάτιο κάνοντας εκείνο τον αφόρητο για μένα ήχο, ζζζζ ζζζζζ ζζζζζ. Εκλεισα τα μάτια μου και προσπαθούσα να θυμηθώ αν ήξερα κάποια προσευχή ή κάτι ανάλογο για να με βοηθήσει. Δεν τα κατάφερνα όμως και όλο ξεφύτρωνε στο μυαλό μου εκείνο το ποίημα του cummings για τους ασφόδελους. Σε κάθε στροφή, ο σατανικός ήχος επέστρεφε, άλλοτε δίπλα στο αυτί μου κι άλλοτε στην άλλη άκρη του δωματίου. Ζζζζ ζζζζ ζζζζ… in time of dafodills ζζζζ ζζζζζζ in time of lilacs ζζζζ ζζζζζζζ in time of roses ζζζζζζζζζζζζ ζζζζζζ…

Ιn time of all sweet things beyond και καθώς άρχιζε να ξημερώνει, το κουνούπι προσγειώθηκε πάνω στο γόνατο μου. Τα μάτια μου έτσουζαν από την αυπνία και την υπερένταση, το κορμί μου ήταν εξουθενωμένο και το μυαλό μου παραλυμένο. Εμεινα εκεί να το κοιτάω. Το κουνούπι έμεινε ακίνητο, πεταρίζοντας που και που τα φτερά του, χωρίς να κάνει τίποτα. Και τότε κατάλαβα πως δεν μπορούσε να με τσιμπήσει, θα έλεγε κανείς πως ήταν ξεδοντιάρικο! Του δωσα μία και το πατίκωσα! έτσι για να στείλω πίσω μου όλο αυτό τον εφιάλτη της προηγούμενης νύχτας και την αγωνία που μου προξένησε.

για μερικά δευτερόλεπτα μετά θα έπαιρνα όρκο πως άκουσα το εξής

and in a mystery to be
(when time from time shall set us free)
forgetting me,remember me

ζζζζ ζζζζ ζζζζ ζζζζζζζζζζζζζζ ._

Advertisements

~ από isisveiled στο Αύγουστος 21, 2012.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: