τι δεν είναι συντροφικότητα και μερικά άλλα που ξέρει ο καθένας για τον εαυτό του

.

.

Συντροφικότητα μπορούν να είναι πολλά πράγματα. Να ξυπνάει κανείς με κάποιον δίπλα του, να μοιράζονται χρόνο και δραστηριότητες, να μοιράζονται και τη βαρεμάρα ακόμα, την άπνοια, τη ζέστη, την πρώτη ντομάτα που έδεσε στο φυτό, μια έξοδο, με μια βασική προϋπόθεση όμως. Πως και οι δύο συμφωνούν σε αυτά τα πράγματα, ότι αυτά δεν γίνονται από την επιμονή του ενός ή επειδή έτσι τα ονομάσαμε. Πρέπει κυρίως να συμβαίνουν αυθόρμητα.

Συντροφικότητα λοιπόν δεν είναι να βαφτίζεις στο μυαλό σου τον άλλο στεναχωρημένο, να υποθέτεις ότι θέλει να αποφύγει γι’ αυτή την αιτία ένα τηλεφώνημα και να τον πιέζεις να το σηκώσει. Υπάρχουν πολλά στερεότυπα σε αυτό τον κόσμο και το να επιβάλλουμε τα δικά μας στον διπλανό (βάσει πιθανόν των δικών μας συναισθημάτων στο παρελθόν) λέγεται προβολή, όχι συντροφικότητα.

Συντροφικότητα δεν είναι να θεωρούμε πως όταν κάποιος δεν νιώθει καλά σωματικά πρέπει να τον φροντίσουμε και να τον κανακέψουμε με τον ίδιο τρόπο που εμείς  πιθανόν να θέλουμε όταν φτερνιζόμαστε. Πολλοί άνθρωποι προτιμούν την ησυχία τους, είναι αρκετά ανεξάρτητοι συναισθηματικά και πρακτικά και αρκετά ώριμοι, ώστε να μη χρειάζεται να τρέχει κανείς πίσω τους. Εχει κι αυτή η κατάσταση όνομα και λέγεται «κρίνω εξ ιδίων τα αλλότρια».  Ειδικά μάλιστα όταν αυτά μόνο τα δηλώνεις κι όχι τα πράττεις λέγεται «δήθεν», όχι όμως συντροφικότητα.

Συντροφικότητα επίσης δεν είναι να πηγαίνεις δώρο σε ένα σπίτι κάτι που ξέρεις ότι ο άλλος δεν μπορεί ή θέλει να χρησιμοποιήσει ποτέ, αλλά στην πραγματικότητα το θες για να σερβίρεις τον εαυτό σου. Σε αυτό το σημείο έχω συναντήσει μερικές σχεδόν κωμικές εκδοχές της κατηγορίας αυτής, όπου κάποιος χαλάει ένα σωρό λεφτά για να αγοράσει τα πιο ακριβά σοκολατάκια, ενώ εγώ δεν μπορούσα να φάω τίποτα σκληρότερο από σούπα λόγω οδοντιατρικών εργασιών και τα οποία τσακίζει μόνος του στο επόμενο πεντάλεπτο. Αν αμφιβάλλετε για το θέμα, πάτε ένα λουλούδι και ξεμπερδέψατε, δεν ξέρω αν αυτό λέγεται εγωϊσμός ή κάτι άλλο, δεν λέγεται όμως συντροφικότητα.

Συντροφικότητα μπορεί να είναι η κοινή αγάπη για τα ζώα, ή η κοινή αηδία γι’αυτά, ή κοινή δηθενιά του τύπου «εγώ τα αγαπάω αλλά δεν τα θέλω στο σπίτι». Δεν μπορεί όμως να είναι συντροφικότητα εκείνη η αγχωτική κατάσταση που ο ένας έχει ζώα στο σπίτι του και ο άλλος συνεχώς δυσανασχετεί με την παρουσία τους. Εγώ τουλάχιστον ούτε νερό δεν ευχαριστιέμαι έτσι. Επίσης αυτά είναι επιλογές ζωής, συντροφικότητα δεν είναι να αναγκάσεις κάποιον να πάει στο σπίτι του άλλου για να μην υφίσταται το θέμα των ζώων, ή ακόμα χειρότερα να προσπαθήσεις να τον αλλάξεις. Ολα σεβαστά και άσχετα μεταξύ τους.

Στην ίδια κατηγορία με τα ζώα, ανήκουν και οι συνήθειες μας με την καθαριότητα, την τάξη, τον ύπνο. Αλλος αγαπάει να πλένεται πέντε φορές τη μέρα κι άλλος μία, ο ένας να κοιμάται όλη μέρα κι ο άλλος να ξυπνάει το χάραμα. Δεν νομίζω ότι κάποια απ’ αυτές τις συνήθειες είναι ποινικά κολάσιμη (εκτός από κάποιες που είναι υποχόνδριες καταστάσεις) και άρα η διαφοροποίηση είναι σεβαστή, είναι όμως και συνήθειες που δεν μπορούν επιβληθούν στον άλλο και μοιραία δημιουργούν γκρινια κι από τις δύο πλευρές. Σωστά μαντέψατε, δεν είναι όμως συντροφικότητα.

Οπως συντροφικότητα δεν είναι να προσπαθείς να πείσεις κάποιον να σου δώσει ένα φιλάκι, ή μια αγκαλίτσα, να ενδιαφερθεί για σένα απαντώντας με τον ένα ή άλλο τρόπο σε σένα. Αυτά είναι ανάγκες, όλοι τις έχουμε κατά καιρούς αλλά δεν τις λέμε συντροφικότητα.

Το πρόβλημα με όλα αυτά και ένα σωρό άλλα που ξέρει ο καθένας καλύτερα για τον εαυτό του, είναι πως σπάνια φαίνονται αμέσως. Μπορεί δύο άνθρωποι να είναι εξαιρετικοί, καλοί φίλοι και ευχάριστοι γνωστοί αλλά αυτό δεν τους μετατρέπει αυτοδικαίως σε κατάλληλους συντρόφους. Ο έρωτας κάποιες φορές ρίχνει λίγη στάχτη στην αρχή και μπορεί να παρερμηνεύσεις τα σημάδια, ειδικά αν είσαι κάτω από είκοσι χρόνων (ή αντίστοιχης συναισθηματικής ηλικίας) αλλά μοιραία όλα αυτά θα εμφανιστούν κάποια στιγμή. Κι αυτό που οδηγεί στους χωρισμούς δεν είναι τίποτα άλλο από την παρερμηνεία της συντροφικότητας.

Τι να κάνουμε, έτσι είναι η ζωή κι ο χρόνος αμείλικτος με τα κρουασάν.

Advertisements

~ από isisveiled στο Αύγουστος 23, 2012.

4 Σχόλια to “τι δεν είναι συντροφικότητα και μερικά άλλα που ξέρει ο καθένας για τον εαυτό του”

  1. Έφερε δώρο ακριβά σκληρά σοκολατάκια που έφαγε μπροστά σας ενώ εσείς αδυνατούσατε να τα δοκιμάσετε καθώς είχατε πρόβλημα λόγω οδοντιατρικών εργασιών… σαν βασανιστήριο στο Γκουαντάναμο μοιάζει!

  2. α, έχω κι άλλα πρόσφατα παραδείγματα του είδους πιο έντονα στη σημειολογία αλλά είπα να μη τα αναφέρω 🙂

  3. Ο χρόνος είναι σκληρός στα κρουασάν και άτεγκτος στα σουφλέ 😉

  4. γεγονός! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: