Has anybody seen Sam Lowry?

.

.

Στην αρχή τσιμπολογούσε χωρίς καν να το συνειδητοποιεί από περαστικούς, Ενα βλέμμα, ένα τυχαίο άγγιγμα, μια φράση μισοτελειωμένη. Ενιωθε πιο δυνατός όταν βρισκόταν ανάμεσα σε κόσμο, πιο υγιής και χαρούμενος, χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Πρόσεξε όμως πως όταν βρισκόταν πίσω στην κάμαρα του, ένιωθε μόνος και ανήμπορος, «σχεδόν πεινασμένος για επαφή με τους ανθρώπους» έγραψε στο ημερολόγιο του. Τελικά άρχισε να γίνεται αντιληπτός, καθώς στριμώχνονταν ανάμεσα σε ζευγάρια που ερωτοτροπούσαν, κόλλαγε με το σώμα του σε κάποιον που διάβαζε εφημερίδα προσπαθώντας να ρουφήξει εκείνη τη στιγμή που αυτός θα γύριζε να τον κοιτάξει ενοχλημένος. Tότε ήταν που κατάλαβε πόσο το χρειαζόταν αυτό.

Αντί για τυχαία ορεκτικά αποφάσισε να περάσει στο κυρίως μενού. Ευγενέστατος, όπως πάντα, ανταπέδιδε κάθε πρόσκληση για γεύμα που του γινόταν κι έτσι σερβίριζε τον εαυτό του δυο φορές από το ίδιο πιάτο. Φίλοι και γνωστοί πέρασαν όλοι από τον μπουφέ του. Μερικοί μόνο για καφέ. Ομως όλοι είχαν κάτι να πουν, κάπου να κατευθύνουν το βλέμμα τους, μια στιγμή αλήθειας ο καθένας τους κι έπειτα ένα ψέμα να την κρατήσει ζεστή. Να σε βοηθήσω να βάλεις το παλτό σου έλεγε, και σε ακουμπούσε τόσο τρυφερά στους ώμους, που δεν καταλάβαινες πόσο ανεπαίσθητα σε είχε γλείψει, σαν μια σταγόνα σάλτσας που ξέμεινε στην άκρη των χειλιών. Μα θα μενε πεινασμένος για πάντα, αν δεν τρεφόταν καθημερινά και συχνότερα από τις συναντήσεις με τους φίλους. Αυτή η πείνα θέριευε συνεχώς και οι φίλοι είχαν αρχίσει να κουράζονται, θυμίζοντας πλέον ξαναζεσταμένο φαγητό.

Από ένα τυχαίο περιστατικό, ψάχνοντας ένα χαρτί στο συρτάρι του, τα πράγματα πήραν άλλη τροπή. Εσυρε το χέρι του πάνω στο χαρτί με τις λέξεις χωρίς να βλέπει, και τότε το δέρμα σκίστηκε λιγάκι και μάτωσε. Ασυναίσθητα το έφερε στο στόμα του και ρουφώντας το ίδιο του αίμα σχεδόν ζαλίστηκε και μια αναπάντεχη ανακούφιση τον πλημμύρισε. Εγειρε πίσω στην καρέκλα του και έκλεισε τα μάτια και αποκοιμήθηκε βαθιά μέχρι την άλλη μέρα, σαν μωρό χορτασμένο από γάλα και ξένοιαστο. Οι λέξεις στο χαρτί είχαν εξαφανιστεί την επομένη αλλά ούτε καν το παρατήρησε. Βγήκε για καφέ, τσίμπησε λιγάκι για τη χαρά μονάχα που του προκαλούσε έναν καινούριο φίλο που έδειχνε ενθουσιασμένος από τη συνάντηση και γύρισε σπίτι του. Εκεί η πείνα εμφανίστηκε ξανά με μία μάλλον πονηρή διάθεση. Εκοψε σαλάτα και πέρασε το μαχαίρι πάνω από το δάχτυλο του. Το ρούφηξε και έπεσε και πάλι για ύπνο.

Φυσικά το Τέρας γρήγορα ζητούσε όλο και περισσότερο, κι έτσι συνήθισε να κόβει ένα μέλος ή ένα κομμάτι σάρκας και να γευματίζει με αυτό με την ίδια άνεση που οι υπόλοιποι άνθρωποι φτιάχνουν ένα σάντουιτς. Σύντομα άρχισαν και οι νυχτερινές εφιδρώσεις. Οσο περισσότερο τρεφόταν με τον εαυτό του, τόσο περισσότερες λέξεις ίδρωνε το δέρμα του, που τις έβρισκε αποτυπωμένες το πρωί στα σεντόνια. Τις θεωρούσε ακατάληπτες και τις πέταγε στο πλυντήριο. Καταβρόχθιζε τον εαυτό του με μανία. Το πλυντήριο έπλενε αγόγγυστα, ακόμα κι όταν πια ήταν αδύνατον να καθαρίσουν τα σεντόνια εντελώς, και πάνω τους έβρισκες ακόμα τα ίχνη νοημάτων.

Τον βρήκαν μετά από πολλά χρόνια ξαπλωμένο στο κρεβάτι του, με ένα τεράστιο μπουκωμένο χαμόγελο. Ολοζώντανο και αρτιμελή ανάμεσα σε μια στοίβα σεντόνια ολόκληρα από λέξεις δυσκολοχώνευτες για το απαίδευτο στομάχι.

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιανουαρίου 31, 2013.

2 Σχόλια to “Has anybody seen Sam Lowry?”

  1. Η άντληση / έμπνευση. Η πρωτοτυπία. Οι λέξεις. Το κείμενο. Η χαρά της δημιουργίας! Να είσαι Καλά! 🙂

  2. ευχαριστώ! καλημέρα 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: