how to ride a dragon’s breath

.

GuanYinSea

.

H Guan Yin ήταν ένα κορίτσι όπως όλα τα άλλα. Με ένα κορμάκι λεπτό και ευλύγιστο, δεν έχανε ευκαιρία να καβαλάει το ποδήλατο και να τρέχει με αυτό σε όλη την γειτονιά. Γεμάτη πάθος και διάθεση για ζωή, έτρεχε, έπαιζε μπάλα, ερωτευόταν, έκανε χίλια πράγματα. Γέλαγε και έτρωγε με όρεξη, ονειρευόταν κάθε μέρα και κάτι νέο, το κυνηγούσε και όταν το έπιανε το όνειρο, δεν ησύχαζε μέχρι να το κάνει πραγματικότητα.

Ο χρόνος φάνηκε επιεικής μαζί της και όσα μπορεί να έχανε σε σωματική δύναμη, γρήγορα τα αντικαθιστούσε με ευστροφία, πολλούς διαφορετικούς τρόπους να κυνηγήσει τη ζωή. Προικισμένη με ψυχική δύναμη και αντοχές, πάλευε σαν άντρας όταν χρειαζόταν και δεν υπήρχε τίποτα που δεν μπορούσε να καταφέρει. Ούτε ο θάνατος μπορούσε να την σταματήσει, ούτε οι συνθήκες. Εκτός από τη μία εκείνη φορά, που από μια ατυχία έπεσε από το ποδήλατο και χτύπησε το κεφάλι της. Οταν σηκώθηκε, δεν μπορούσε να δει πια και αναγκάστηκε να μείνει ακίνητη για χρόνια, ψηλαφώντας τον κόσμο γύρω της, κάνοντας βήματα προς τα μέσα, να επαναπροσδιορίσει την ταχύτητα με την οποία μπορεί κανείς να ζήσει.

Βρέθηκε έτσι, στη μέση ενός θολού κήπου, που οι εποχές άλλαζαν σταθερά χωρίς αυτή να μπορέσει να κάνει οτιδήποτε γι’αυτό. Οσο κι αν αγαπούσε την άνοιξη, έμαθε να αναγνωρίζει και να δέχεται τον χειμώνα σαν μια φυσική εξέλιξη του φθινοπώρου και έμαθε να μην αμφιβάλει για την δική του υποχώρηση στο ρεύμα της αναγέννησης όταν ο καιρός ήταν κατάλληλος. Μη βλέποντας για να ανέβει στο ποδήλατο πια, έβγαλε με προσοχή μία από τις ρόδες του, την ξάπλωσε στο έδαφος και έκατσε πάνω της. Με αυτό τον τρόπο ακολουθούσε τον ήλιο όλη μέρα, μία ακτίνα τη φορά, χωρίς να ζαλίζεται και χωρίς να κινδυνεύει από ατυχήματα. Κάποτε σταμάτησε κι αυτήν ακόμα την κίνηση. Αφηνε μόνο τα ρουθούνια της να αναπνέουν, την καρδιά της να χτυπάει και έμεινε ακίνητη εντελώς.

Ο αέρας τότε γέμισε τα χέρια της χώμα και πέτρες, η βροχή τα μούσκεψε και το κρύο έθαψε μέσα τους έναν και μοναδικό σπόρο που ζήταγε λίγη ζεστασιά για να επιβιώσει. Την άνοιξη, κι ενώ οι βροχές συνέχιζαν και έκαναν τον κήπο μια μικρή λίμνη, μέσα από τις παλάμες της ξεφύτρωσε ένα λουλούδι με χίλια διαφορετικά πέταλα. Ολα ενωμένα στο κέντρο της καρδιάς.

Οι γιατροί είχαν δίκιο και κάποτε ξαναβρήκε την όραση της. Μα ο δράκος που προσπάθησε να την φάει, και σύρθηκε ύπουλα προς το μέρος της καθώς την βρήκε μόνη μέσα στον κήπο, είδε το λουλούδι στα χέρια της και είδε στην ακινησία της κάτι πιο δυνατό από πέτρα. Είδε τον Χρόνο σταματημένο γύρω της και απόρησε. Κούρνιασε στα πόδια της και ρουθουνίζοντας γλυκά αποκοιμήθηκε.

Advertisements

~ από isisveiled στο Φεβρουαρίου 12, 2013.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: