I won’t bring you rain

.

.

Κάπου, πολύ αχνά, ακουγόταν μουσική. Τόσο μακρυά, που θα μπορούσες να ορκιστείς πως ήταν λόγια που κάποτε είπες και μετά το ξανασκέφτηκες, σαν έρωτες ματαιωμένοι πριν καν αρχίσουν. Μια ανάμνηση ίσως ανέμελου καλοκαιριού, που δεν μπορείς να εντοπίσεις από που προήλθε. Ομως η μουσική επέμενε και έμοιαζε τόσο πολύ υπαρκτή που δεν μπορούσες παρά να ψάξεις την προέλευση της. Κάπου ανάμεσα στα βιβούρνα θα είναι, είπες. Τα παραμέρισες κι αυτά, ανθισμένα όπως ήταν, πέταξαν δεκάδες μικρά λουλουδάκια τριγύρω σου, μια μυρωδιά γλυκιά που χάθηκε στον αέρα μαζί με τις νότες.

Πίσω απ’ τα φύλλα, ο κόσμος έμοιαζε με ξεθωριασμένη φωτογραφία. Τα χρώματα είχαν κάπως αχνίσει και οι κινήσεις νωχελικές, μα οι μουσική ακουγόταν δυνατότερα τώρα. Η παρέα γέλαγε και διασκέδαζε, κι εσύ τους κοίταζες μέσα απ’ τα βιβούρνα. Χανόταν η εικόνα όλο και περισσότερο και η μουσική στριφογύριζε τώρα στον αέρα, υψωνόταν και έπεφτε ρυθμικά σαν μικρός ανεμοστρόβιλος που ξέπλενε τις υποθέσεις που έκανες μέχρι τότε. Μέχρι που έγιναν όλα ασπρόμαυρα και στάθηκαν σαν νότες, αιώνια, περήφανα, γοητευτικά, στην άκρη του τραπεζιού.. λίγο να προχωρούσες ακόμα και θα μπορούσες να αγγίξεις το κορίτσι με το μπλε φόρεμα που στεκόταν στην άκρη του και να του τραγουδήσεις.

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαρτίου 14, 2013.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: