fear not

.

3d8a624f3701cf729f4c79d3d89f316b

.

Στην άκρη κάθε φόβου, στο απώτατο εκείνο σημείο που σε έχει σχεδόν παραλύσει, υπάρχει μια απελευθερωτική στιγμή που τον ξεπερνάς και νιώθεις σαν θεός. Για ένα κλικ του δευτερολέπτου παραπάνω, συνειδητοποιείς πως δεν μπορεί να σε τσακίσει χειρότερα, ότι αυτό που έβλεπες σαν άπατο πηγάδι είχε τέλος και ήταν μόνο το έδαφος. Εκείνη τη στιγμή ακριβώς, μπορείς να σταθείς σε αυτό το έδαφος, να δεις ότι είσαι ακόμα ζωντανός και να σηκωθείς όρθιος. Νομίζω πως ο άνθρωπος ποτέ δεν κοίταξε πιο περήφανα τον ουρανό από εκείνη τη στιγμή που ξεπέρασε το οριακό σημείο του φόβου του.

Ολη η ανθρώπινη ιστορία και η τεχνολογία ακόμα, ολόκληρος ο πολιτισμός μας βασίζονται πάνω στο φόβο και τα όρια του που τα σπάσαμε ένα ένα. Κι αν τώρα κάποιοι από μας ελπίζουμε σε μία καταστροφή και όχι στην αποφυγή της, είναι γιατί διδαχτήκαμε πως μπορούμε να το κάνουμε, πως μπορούμε να  βγούμε ζωντανοί απ’ αυτό και να γίνουμε καλύτεροι. Κι αν ακόμα υπάρχουν κάποιοι που φοβούνται είναι γιατί ποτέ στην ζωή τους δεν δοκίμασαν αυτή την αίσθηση απόλυτης διαύγειας μετά το τέλος του φόβου. Γιατί ο καθένας μας συνηθίζει να εκτιμά μόνο τη δική του ζωή, τη δική του περιουσία, τη δική του υγεία και δεν τον αφήνει ο φόβος να δει πέρα απ’ αυτό όλους τους υπόλοιπους.

Τίποτα ιδιαίτερο δεν έχουν όσοι προσπαθούν με όποιον τρόπο μπορούν να βοηθήσουν, μέσα από διαδρομές ηλεκτρονικές, ακόμα και με ένα πιάτο φαί τους άλλους. Δεν έχουν περισσότερα λεφτά, ούτε περισσότερα κουράγια. Δεν έχουν σίγουρα λιγότερα προβλήματα. Εχουν όμως ανέβει δυο-τρεις φορές ο καθένας στο τρενάκι του φόβου και τη στιγμή που κοίταξαν κάτω και άρχισε η ιλιγγιώδης πτώση δεν έκλεισαν τα μάτια, συνειδητοποίησαν γρήγορα πως μπορούν να ζήσουν έτσι και ούρλιαξαν με αυτή τη σκέψη κρατώντας τα χέρια ανοιχτά. Μέχρι την επόμενη ανηφόρα, μέχρι την επόμενη κορυφή, έμαθαν πως ο φόβος δεν μας κόβει τα πόδια αλλά κάπου στην πορεία μας χαρίζει φτερά.

Και είναι γι’αυτούς τους ανθρώπους, που τα γράφω αυτά. Γιατί κι αυτοί χρειάζονται να τα θυμούνται πότε πότε και να συνεχίζουν. Σε αυτούς τους ανθρώπους χρωστάμε κάθε τι καλό στον κόσμο μας, που φοβήθηκαν αλλά συνέχισαν μέχρι που δεν υπήρχε τίποτα πια να φοβηθούν. Τα γράφω για να τους θυμίσω πως αυτό που μοιάζει ατέλειωτο δεν είναι τίποτα άλλο από το έδαφος. Καμιά φορά τα γράφω για να παίρνω κουράγιο κι εγώ.

Advertisements

~ από isisveiled στο Μαρτίου 21, 2013.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: