η λίμνη με τα χρυσόψαρα

.

 

Yellow goldfish in pond (1)

.

Μέσα σε μια μικρή λιμνούλα από πέτρα και γυαλί κολυμπούσαν κάτω από τα φύλλα ενός και μοναδικού νούφαρου δύο χρυσόψαρα. Το χειμώνα το νούφαρο, κάποιας μίνι ποικιλίας ώστε να χωράει σε αυτή την μικρή λιμνούλα, πέταγε τα μεγάλα βελούδινα φύλλα του. Τα άφηνε να σαπίσουν και να γίνουν τροφή για τα ψαράκια, και μόνο στο βάθος κοντά στη ρίζα έβγαζε δύο μικρά, καρδιόσχημα, ίσα για να συντηρηθεί στη ζωή. Το καλοκαίρι όμως, έβγαζε όμορφους δίσκους στην επιφάνεια, δημιουργώντας σκιές και δροσιές για τα χρυσόψαρα, κρυψώνες να συναντηθούν και να διηγηθούν το ένα στο άλλο όσα παρακολουθούσαν μέσα απ’ το νερό στον έξω κόσμο. Που και που έβγαζε ένα λουλούδι, αλλά αυτό δεν ήταν αναγκαίο. Ο κόσμος των χρυσόψαρων είχε ανάγκη μόνο τα φύλλα, τους μακρείς λεπτούς μίσχους από τη ρίζα ως την επιφάνεια για να ορίζουν το υγρό σε γειτονιές και τα κουνούπια, που γεννούσαν συχνά μέσα στο νερό και ήταν η αγαπημένη τους τροφή.

Ούτε και τα χρυσόψαρα ανήκαν σε κάποιο μεγαλόσωμο είδος για να είναι ταιριαστά με το μέγεθος της λιμνούλας. Για την ακρίβεια δεν ήταν καν τα ίδια όλα αυτά τα χρόνια. Οταν πέθαιναν, γιατί πόσο μπορεί να ζουν δύο τόσο μικρά ψαράκια, ένα ανθρώπινο χέρι τα αντικαθιστούσε, πάντα σε ζευγάρι κάθε φορά. Μερικές φορές δεν ήταν δυνατό να διακρίνουν το αρσενικό από το θηλυκό, και υπήρχαν στο νερό δύο θηλυκά ή δύο αρσενικά, ούτε αυτό όμως είχε σημασία. Στην υπολειπόμενη εκείνη μνήμη τους, για την οποία φημίζονται τα χρυσόψαρα, δεν υπήρχε χώρος για φυλετικά στερεότυπα και έτσι ήταν πάντα ευτυχισμένα. Μόνο ένα πράγμα χαράχτηκε κάποτε στη μνήμη του νερού, που αν και ρευστό και αλλαγμένο χιλιάδες φορές, κατάφερνε να μεταφέρεται από ψαράκι σε ψαράκι σαν μια διαρκής πραγματικότητα.

Η σκιά δύο εραστών, που κοντοστάθηκαν κάποτε πάνω από τη λιμνούλα, διασταυρώθηκαν οι ματιές τους και ο χρόνος εκεί έκανε μια ραγισματιά στην καρδιά τους, αλλάζοντας τους τόσο πολύ που ήταν αδύνατον να επιστρέψουν εκεί που πρωτοσυναντήθηκαν. Λίγη σκιά παραπάνω εκείνη τη μέρα, αθροιζόμενη σε αυτήν που έριχναν τα φύλλα του νούφαρου, και τα ψαράκια μαγεύτηκαν για πάντα. Ακόμα και τις φορές που δεν ήταν τα ίδια.

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουνίου 28, 2013.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: