sinking

.

.

Εκεί στο Μαρούσι μέναμε σε μια παλιά μονοκατοικία με μωσαϊκά και δύο αυλές. Η αυλή μπροστά είχε μια τριανταφυλλιά τεράστια, που σκαρφάλωνε μέχρι τα παράθυρα και νόμιζες πως θα τρελαθείς όταν άνθιζε και γέμιζαν τα μάτια σου κόκκινο. Μια κορομηλιά, μια τεράστια δάφνη και αγγελικές. Ολα σκαρφάλωναν μέχρι τηνμικρή βεράντα της εισόδου και όταν καθόμασταν τα απογεύματα, ήταν σαν να αιωρούμαστε ανάμεσα σε έναν κήπο που δεν βλέπαμε τις ρίζες του. Τα καλοκαίρια τραβάγαμε προς τα έξω λίγο την τηλεόραση και ξαπλώναμε σε μία ξαπλώστρα ο καθένας, στο τραπεζάκι ανάμεσα μπύρες και κεράσια. Εμένα με έπαιρνε ο ύπνος και αργότερα ίσα που κρατάγανε τα πόδια μας να φτάσουμε στο κρεβάτι. Και τα δύο υπνοδωμάτια είχαν ξύλινο πάτωμα, που το ένιωθες σχεδόν σαν ζωντανό όταν περπατούσες με τα πόδια γυμνά.

Ενα μικρό μπάνιο, μια τεράστια κουζίνα. Γύρω γύρω παράθυρα που κοιτούσαν στην τεράστια πίσω αυλή με τα δέντρα και μια πόρτα που πέρναγε πρώτα στο εσωτερικό δωμάτιο για τα σκυλιά, κι από εκεί έξω. Κάτω από την τεράστια συκιά, υπήρχαν χτισμένα και περιφραγμένα δύο μεγάλα ακόμα σπίτια για τους σκύλους. Το καλοκαίρι, τους άφηνα εκεί μια παιδική πισινούλα γεμάτη νερό και ένα σωρό παιχνίδια. Ετρεχαν, τσαλαβουτούσαν, χοροπήδαγαν και πατούσαν την σφυρίχτρα όλο χαρά. Αν πέρναγες απέξω, θα ορκιζόσουν πως στο σπίτι υπάρχουν παιδιά που παίζουν. Τα κοίταγα με τις ώρες από το παράθυρο της κουζίνας να σηκώνουν σκόνη και μετά να ξαπλώνουν μέσα στο νερό να δροσιστούν. Εφτιαχνα μους σοκολάτας χτυπημένη στο χέρι.

Δεν με ένοιαζε που το μπάνιο ήταν μικρό και σε μία γωνία στο σαλόνι το ταβάνι είχε λίγη υγρασία. Προτιμούσα που τα παράθυρα ήταν παλιά ξύλινα και έτριζαν όταν φύσαγε ελαφρά. Γέμιζε μπροστά ο τόπος κορόμηλα που δεν πρόφταινες να τα μαζέψεις και να τα φας και πίσω βουνά από σύκα. Είχε και μια μικροσκοπική μπαλκονόπορτα το υπνοδωμάτιο που έβγαζε στην πίσω αυλή κι από κει τρύπωναν οι σκύλοι, τους τράβαγες με το ζόρι να τους βγάλεις πάλι έξω και το πρωί ξύπναγες και ήταν ξανά στο κεφάλι σου. Τα παραθυρόφυλλα, παλιά ξύλινα κι αυτά, τα «έσκαγες» το μεσημέρι να μη μπαίνει το πολύ φως, σηκωνόσουν διψασμένος και στην κουζίνα είχε δροσιά και στο ψυγείο μους σοκολάτα.

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουλίου 8, 2013.

2 Σχόλια to “sinking”

  1. Ευχομαι ολοψυχα να ειναι μια αληθινη αναμνηση σου αυτη. Ετσι κι αλλιως… παρακαλω μου την δανειζεις ??

  2. πιο αληθινή δεν γίνεται, φυσικά και στην δανείζω 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: