midnight in Paris

.

1017687_10200654576621584_45993846_n

.

Η αρχή ήταν σχεδόν ασήμαντη. Αυτή έτρεχε να προλάβει ένα βιβλιοπωλείο ανοικτό κρατώντας ένα παγωτό στο χέρι, αυτός γύριζε σπίτι του περνώντας δίπλα από το ποτάμι. Οπως έπεφτε ο ήλιος κάθετα πάνω στα νερά, δημιουργούσε αντανακλάσεις φωτεινές σαν αστραπές. Για μια στιγμή από εκείνες που η τύχη γυρίζει ανεξέλεγκτα γύρω από τον άξονα της, το φως έπεσε κατευθείαν στα μάτια τους και το παγωτό κατέληξε στις πέτρινες πλάκες. Μέχρι να ξαναβρούν την όραση τους επιφωνήματα, θα σας πάρω άλλο δεσποινίς, δεν πειράζει βιάζομαι. Πήγε κάπως αδέξια να καθαρίσει το φόρεμα της, την άγγιξε, αυτή κοκκίνησε, σταμάτησε, έψαξε για χαρτομάντηλο, δεν βρήκε. Χρωστάω τουλάχιστον ένα παγωτό το απόγευμα που δεν θα κινδυνεύουμε από ατυχήματα. Συμφώνησε, βιαζόταν, ραντεβού στο ίδιο σημείο.

Το ποτάμι έρεε όλη μέρα αντανακλώντας χιλιάδες σκέψεις, μια δύο προσμονές που συναντήθηκαν αργότερα, ένα ελαφρύ αεράκι φούσκωσε για λίγο τη φούστα της καθώς ερχόταν, βιάστηκε να της πάρει παγωτό να μην τον δει που κοκκίνησε κι αυτός. Εκανε ζέστη και περπατούσαν στις όχθες του Σηκουάνα, μιλώντας, κοιτώντας τα νερά, μερικές φορές αμήχανα, άλλες ηλεκτρισμένα, ένα βήμα πιο κοντά και άγγιζαν οι ώμοι και οι αγκώνες τους. Το ποτάμι έρεε σιγανά. Λίγο πιο ψηλά μια πέτρα και το παγωτό βρέθηκε στον αέρα, ούτε αυτή τη φορά πρόλαβε να το σώσει αλλά δεν λερώθηκε κανείς. Πρόλαβε να την τραβήξει από την καθοδική του πορεία και μετά απλά το παρέκαμψαν όπως έμεινε στο πεζοδρόμιο. Ούτε αυτός τράβηξε τα χέρια του, ούτε αυτή λογάριασε τη ζέστη. Χρυσές αντανακλάσεις, μελιές, στο βύθισμα κάθε απαλού κύματος μια σκιά καστανή και πάλι η κόχη να χρυσίζει μέχρι που έπεσε το σκοτάδι.

Tα φώτα του δρόμου είχαν ανάψει αρκετή ώρα, και τώρα άρχισαν να γίνονται ορατά μέσα από τις σκιές που σκούραιναν, για λίγο το ποτάμι λες και δεν είχε φως ούτε ροή. Μετά από δύο αποτυχημένα παγωτά, αποφάσισαν να φάνε. Κάθισαν κάπου κοντά, να κοιτάνε το ποτάμι που τώρα διάλεξε για την περίσταση ασημένιες αντανακλάσεις, τα φώτα δυνάμωσαν και οι σκιές έγιναν πιο τρυφερές. Το κρασί δεν έφερε άλλα ατυχήματα, ούτε η βόλτα μετά, ούτε όταν κοντοστάθηκαν κάτω από μια γέφυρα και την φίλησε. Δεν ξέρουμε αν κοκκίνησε κάποιος από τους δύο εκείνη τη στιγμή, αλλά ο αέρας σήκωσε πάλι λίγο τη φούστα της, το ποτάμι ασήμισε, το ρολόι χτύπησε μεσάνυχτα.

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουλίου 11, 2013.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: