childhood memory

.

.

Οχι δα! με φρύδι ανασηκωμένο και τα μάτια βαμμένα σαν ξόανο σε έντονο τυρκουάζ, η τεχνητή ξανθιά και πωλήτρια του ζαχαροπλαστείου μου ξέκοψε αμέσως την πιθανότητα να βρω από εκείνα τα μικρά χαλβαδάκια που είχα πάρει κάποτε. Με ύφος αγανακτισμένο, πρόσθεσε πως τέτοια μόνο τον χειμώνα, ποτέ το καλοκαίρι. Ευχαριστώ, απάντησα γλυκά και ήρεμα και έφυγα. Πάσχιζα μέρες να ξαναβρώ κάτι απ’ αυτά που σήμαιναν καλοκαίρι για μένα, και η εικόνα της γιαγιάς μου να φτιάχνει νωρίς τα απογεύματα χαλβά και να τον σερβίρει με κουταλιές, ήταν το μόνο που με παρηγορούσε εκείνη τη στιγμή. Ας είναι γιαγιά, σκέφτηκα, δεν πειράζει, θα φτιάξουμε μόνες μας την ανάμνηση από την αρχή.

Εφτιαχνε η γιαγιά χαλβά τα καλοκαίρια? ρώτησα τον πατέρα μου. Οχι, ίσα ίσα που περίμενε τα αγιοδημητριάτικα να αρχίσει να φτιάχνει. Σκάλωσε πάλι η ανάμνηση στο κεφάλι μου. Μπερδεύτηκε και έμεινε μετέωρη. Μα τότε πως θυμάμαι εγώ τα απογεύματα, να τον γυρίζει με την ξύλινη κουτάλα.. Είναι γιατί τον έφτιαχνε για σένα, μου είπε. Κι έτσι με γύρισε σε εκείνη την εποχή, που ήμουν το χρυσό παιδί. Αγαπημένη από όλους και προστατευμένη, ο καθένας να μου δίνει από εκείνο το λίγο που ήξερε πως με ευχαριστούσε και ήμουν η χαρά τους. Ελα γιαγιά, θα το κάνουμε μαζί, σκέφτηκα και πήρα την σκέψη μου απ’ το χέρι και πήγα στην κουζίνα.

Εβαλα σιγανά το λάδι να ζεσταίνεται, γύρναγα αργά το αλεύρι με την κουτάλα να διαλυθεί, μέχρι να χρυσίσει. Σιγά σιγά έριξα την ζάχαρη και το νερό. Το γύρισα και το ξαναγύρισα στο μυαλό μου, το γύρισα στην κατσαρόλα μέχρι που έγινε ένα γλυκό μπεζ, να μην κάψει την ζάχαρη και πικρίσει. Στις κουταλιές δυσκολεύτηκα, η μνήμη μου δεν ήταν αρκετή να αναπλάσει κι αυτή την τεχνική, όμως τα χέρια μου δεν δυσκολεύτηκαν καθόλου να πλάσουν μικρά στρογγυλά χαλβαδάκια χωρίς να καούν. Προστατευμένα από το λάδι, απαλά τα γύρισα στις παλάμες μου και τα πίεζα ελαφρά. Κάθισαν ένα ένα στο πιάτο μέχρι που η μνήμη ολοκληρώθηκε. Ζάχαρη και κανέλλα. Τα κοίταξα κι ένιωσα ξανά προστατευμένη κι αγαπημένη όπως τότε. Σαν να ήμουν και πάλι για κάποιον η χαρά της ζωής.

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουλίου 13, 2013.

4 Σχόλια to “childhood memory”

  1. Αν μπορουμε να αγαπησουμε λιγακι τον εαυτο μας, εκει ειναι το θεμα. Γιατι οι γιαγιαδες/μαναδες φευγουν αναποφευκτα και μενουν οι γευσεις να προσκαλουν την ευλογημενη παρουσια τους. Για μας!

  2. Δεν έχω τέτοια θέματα, αγαπάω τον εαυτό μου και έχω αγαπηθεί με τρόπους που πολλοί θα ζήλευαν, οι αναμνήσεις όμως είναι αναμνήσεις, ειδικά οι παιδικές.

  3. Τι γλυκές αναμνήσεις! ‘Εχω κι εγώ τέτοιες. Περιέργως υπήρξα κι εγώ παιδί (μου φαίνεται απίστευτο τώρα…). 🙂

  4. ααα καλέ μου φίλε, νόμιζω ότι όσο μεγαλώνουμε τόσο περισσότερες ξεθάβουμε (γιατί περιέργως, θα μπορούσε άραγε να είναι διαφορετικά?) 😉 καλημέρα 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: