we are all made of stars, we are all made of dust

.

 

.

Βγαίνεις από το σώμα σου και αρχίζεις να κολυμπάς. Σε ένα μαύρο βαθύ στην αρχή κι έπειτα σε φυσιογνωμίες γνωστές. Πολύ συχνά αυτό δεν πετυχαίνει και πρέπει να επικαλεστείς από το νου σου αγνώστους να βοηθήσουν, ακόμα και να δανειστείς μορφές που είδες κάπου τυχαία, σε ένα περιοδικό, στο διαδίκτυο. Αυτοί, καθώς δεν έχουν ψυχή και βούληση δική τους, έρχονται πρόθυμα. Φοράνε όποια προσωπικότητα διαλέξεις και λένε όποια λόγια θες να ακούσεις. Σε γυροφέρνουν όση ώρα χρειαστεί, τόσο που να μπεις σε εκείνη την ιδιαίτερη κατάσταση, που το μυαλό παρασέρνει το σώμα, όλο και πιο βαθιά, μέχρι να ταυτιστείς εντελώς με τους κραδασμούς της σφαίρας που λάμπει χαμηλά στην κοιλιά σου.

Αρχίζει και στριφογυρίζει τότε αυτή, δεξιόστροφα, αναβοσβήνοντας στον ρυθμό του αίματος, ο σφυγμός σου ολόκληρος μεταφέρεται εκεί και τότε, όταν νιώσεις να σε τυλίγει η ζεστασιά της, φέρνεις στο νου σου ένα πρόσωπο οικείο. Το αγκαλιάζεις και το συμπαρασύρεις μαζί σου στην ζέστη, στριφογυρίζετε τώρα και οι δύο σε κάτι όμοιο του μυθικού, μα τόσο εξαϋλωμένο που είναι πραγματικό. Το ξέρεις πως έχει πετύχει, γιατί ο συντονισμός είναι τέλειος, μιλάει στο νου σου και αγκαλιάζεις την ψυχή του. Την άλλη μέρα χαμογελάει χωρίς να ξέρει γιατί, χωρίς να θυμάται πως το βράδυ συναντηθήκατε κάπου και χορέψατε μαζί. Εχει μείνει όμως εκείνη η αίσθηση οικειότητας, που αφήνει ο χρόνος που κύλησε σε ένα πεδίο άυλο μα υπαρκτό. Σαν να είδατε το ίδιο όνειρο ενώ κοιμόσασταν δίπλα δίπλα. Δεν ξέρει γιατί, μα χαμοχελάει. Οι πόλοι συνδέθηκαν, το ρεύμα κύλησε, ο κόσμος κινήθηκε λίγο πιο γρήγορα.

Δεν έχει πάντα αιτία ο λόγος που αυτό αλλάζει. Είναι ο άλλος κουρασμένος ίσως, δεν έχει κρατήσει μέσα του τίποτα ή ονειροπολεί αλλού. Το καταλαβαίνεις γιατί το πρόσωπο σβήνει, προσπαθείς να το θυμηθείς κι αυτό ξεθωριάζει. Δεν έχει νόημα, το αφήνεις να φύγει. Η μαγεία χάνεται αν δεν συμμετέχουν όλοι σ’αυτήν με την θέληση τους. Αφήνεις τη σφαίρα να σβήσει σιγά σιγά, αποδίδεις το πλεόνασμα πίσω στη γη που σε γέννησε, στα άστρα που μοιράζεστε την ίδια ύλη. Εκτός κι αν, ξαφνικά, πάρει τη θέση του πρώτου, ένα άλλο πρόσωπο. Κάποιος που δεν το περίμενες κι ίσως ένιωθε μοναξιά ή καταλαβαίνει κάτι που εσύ ηθελημένα αγνοείς. Τον καλωσορίζεις, του δίνεις το χέρι και χορεύετε μαζί. Ολα πάνε καλά, χαμογελάει την άλλη μέρα χωρίς να ξέρει γιατί. Χωρίς να θυμάται πως έγινε σκόνη γύρω στα ξημερώματα, πως κάτι άλλο υπήρχε εκείνη την ώρα που είχε την μαγεία των άστρων.

“He smiled understandingly-much more than understandingly. It was one of those rare smiles with a quality of eternal reassurance in it, that you may come across four or five times in life. It faced–or seemed to face–the whole eternal world for an instant, and then concentrated on you with an irresistible prejudice in your favor. It understood you just as far as you wanted to be understood, believed in you as you would like to believe in yourself, and assured you that it had precisely the impression of you that, at your best, you hoped to convey.”
― F. Scott FitzgeraldThe Great Gatsby

Advertisements

~ από isisveiled στο Ιουλίου 14, 2013.

2 Σχόλια to “we are all made of stars, we are all made of dust”

  1. εκτός από το να γράφεις πολύ όμορφα κείμενα, επιλέγεις εξίσου πολύ όμορφες μουσικές, τέλειος συνδυασμός

  2. ω, ευχαριστώ 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: