απο-θέωση

.

.

Ακούγεται ο σύντομος ήχος των πλήκτρων που καλούν έναν αριθμό στο τηλέφωνο.

Ναι? Ακου χρυσό μου, εγώ απόψε θα λείψω, βάλε φαί στα ζώα. Ο αριθμός ήταν λάθος από την αρχή αλλά δεν προλαβαίνω να καλέσω τον σωστό. Μπαίνω φουριόζα στο δωμάτιο και αρχίζω να ψάχνω ανάμεσα στα ρούχα. Γιατί σκέφτεσαι φωναχτά, ρωτάει ο εαυτός μου. Τον περιφρονώ. Είναι ζωτικής σημασίας  να βρω το φόρεμα που ψάχνω, είναι κρυμμένο πίσω από το κιμονό.

Είναι χειμωνιάτικο, δεν πειράζει αυτό να βάλεις, εξάλλου δεν κάνει ζέστη. Ποιος μιλάει πάλι σκέφτομαι και προσπερνάω την συζήτηση.

Η πραγματικότητα κοντεύει να με προφτάσει, δεν έχω χρόνο για λογική ανάλυση, μόνο το φόρεμα να προλάβω να βάλω. Το φοράω και μου πάει καλύτερα από ποτέ. Αφήνω τα μαλλιά μου κάτω, ψάχνω τα ψηλοτάκουνα, δεν τα βρίσκω, δεν επιμένω. Φοράω ελβιέλες. Σκέφτομαι, φωναχτά όπως και πριν, πως σημασία έχει να είναι σταθερό το βήμα.

Δεν πάνε με το φόρεμα ψιθυρίζει η φωνή, δεν της δίνω σημασία.

(την ακούς? πάλι μόνη της μιλάει σχολιάζουν οι γείτονες, παριστάνει πως είναι δύο ίσως και τρεις εκεί πάνω και κάτι για ένα φόρεμα λένε, η φωνή τους χώνεται κάτω από τις γρίλιες εκνευριστικά, ψιθυρίζουν και ακούγονται σαν φαντάσματα που έρπουν τριγύρω μας κάποια μεσάνυχτα)

Τους αγαπάω τους πεθαμένους μου, με λατρεύουν γιατί ξεχωρίζω τη στιγμή που φεύγουν και όλα γίνονται οικεία. Λοιπόν για χάρη τους όλα σήμερα. Σηκώνω τη φούστα να μην πατήσω το φόρεμα και ανεβαίνω στην ταράτσα, στηρίζομαι στο πεζούλι και ανάβω τσιγάρο. Ελάτε λοιπόν να χορέψουμε, ποιανού το χέρι είναι πιο ζεστό, ποιος από σας έχει σάρκα να πιάσει το δικό μου? Το ότι οι μορφές αρχίζουν και ξεχωρίζουν δεν μου κάνει καμία εντύπωση. Δεν περίμενα τίποτα λιγότερο από σας, μα πρώτα να ανάψει κάποιος ξανά το τσιγάρο μου που έσβησε. Ποιανού είναι το χέρι που προσφέρθηκε να ανάψει. Ασε δεν πειράζει, δεν έχει σημασία, ευχαριστώ. Λοιπόν, θέλετε να συζητήσουμε την πραγματικότητα απόψε? Κανείς δεν μιλάει? Φυσικά, ποτέ δεν μιλούσατε, ούτε όταν έπρεπε, ούτε όταν ήσασταν ζωντανοί.

Μη γίνεσαι κυνική με τους πεθαμένους, η φωνή.

Πείτε μου λοιπόν, είναι ο ήλιος αυτό στον ουρανό? Δεν θέλω απάντηση, να ξέρετε δεν με ενδιαφέρει. Μόνο όποιος έχει σάρκα να ζυγώσει να τον δω καλύτερα.

Αν υπήρχαν σκιές κάτω από την πανσέληνο, από κει μέσα θα ξεφύτρωνε η σιλουέτα που δεν αναγνώριζα. Αμίλητη και ανέκφραστη με πήρε αγκαλιά και αρχίσαμε να χορεύουμε, ένα δύο, ένα δύο. Δεν ήξερα το τραγούδι και έτσι αναγκάστηκα να το τραγουδήσω για να γεμίσω το κενό ανάμεσα μας. Πήγαινε κάπως έτσι.. they may be troubles ahead..

(έχει τρελαθεί εντελώς, χορεύει μόνη της στην ταράτσα, χαζεύουν οι γείτονες το θέαμα, δεν βλέπουν τους πεθαμένους βλέπεις)

Τελειώνει η ανάσα μου και με κουράζει η απουσία έκφρασης του πεθαμένου. Ας δούμε το φεγγάρι καλύτερα. Μέχρι να το πω, αυτό έχει λιώσει από την μία μεριά και χύνεται πάνω στα σπίτια. Μην τολμήσει κανείς σας να το μαζέψει, φωνάζω εγώ ξαφνικά, τρέχω, βάζω το χέρι μου στην άκρη να σταματήσω τη ροή, δεν τα καταφέρνω, γεμίζουν τα χέρια μου ασημόσκονη, δεν ξέρω τι να κάνω, τα τρίβω πάνω στο φόρεμα μου, τώρα κι αυτό φωτίζει τόπους τόπους. Ακόμα δεν λύσαμε το θέμα της πραγματικότητας και επεμβαίνετε στα ρούχα μου, δυσανασχετώ εγώ.

Το λύσαμε ήδη μου γνέφουν, δεν τους αδικώ, εξάλλου δεν μιλάνε ποτέ.

Πρέπει να βγάλεις είτε το φόρεμα είτε τα παπούτσια προσθέτει η φωνή, δεν την ακούω μέσα στον πανικό, το ασήμι χύνεται παντού τώρα, πλημμύρα.

Ας γίνει έτσι, δεν μπορώ να τα κάνω όλα εγώ, κάντε κι εσείς κάτι. Δικό σας ερώτημα ήταν η σημερινή βραδιά, μου γνέφουν αρνητικά. Δεν πειράζει, ξαναρχίζω να χορεύω μόνη μου κι αυτοί κοιτούν. Ο κόσμος βραδιάζει τραγουδώ. Μυρμήγκια, μυρμήγκια ατέλειωτα παντού κι αν πατήσεις πάνω σε δέκα ή πενήντα απ’ αυτά τίποτα δεν χαλάει τη σειρά τους. Το είδος των μυρμηγκιών συνεχίζει αυτό που έκανε, με ή λιγότερη αυτοσυνείδηση και όνομα, αλλά πάντως τα πάντα παραμένουν ως έχουν. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Την ζητήσατε και σας την δίνω. Ακόμα και αν εξολοθρεύσεις τις φωλιές τους τα μυρμήγκια θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Κάπου αλλού, λίγο πιο δίπλα. Κανένα άλλο μυρμήγκι δεν ξέρουμε αν αγωνιά για τους θανάτους και το χάσιμο τόσων κόπων να μεταφερθούν οι σπόροι, αλλά εμείς από πάνω που τα πατήσαμε, ξέρουμε πως δεν έχει κάποια σημασία. Ολα συνεχίζονται, εμείς που τα πατάμε, αυτά που φτιάχνουν ξανά τη φωλιά τους.

Ενας από τους πεθαμένους μου πασάρει ένα χαρτάκι που γράφει » να πεις για τον έρωτα όχι για τον θάνατο». Μάλιστα, τώρα θα επικοινωνούμε με χαρτάκια, δεν σταματάω όμως, τους εξηγώ για τα μυρμήγκια και την πραγματικότητα. Αυτό ήταν, συνεχίζω, αν δεν το αντέχατε δεν έπρεπε να ρωτήσετε. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Είμαστε μυρμήγκια, ο κόσμος βραδιάζει, κάποιος πατάει πάνω μας καθώς περνάει, δεν ξέρει καν ότι μας πάτησε, οι υπόλοιποι συνεχίζουν ακόμα και αν οι διπλανοί μας κλαίνε. Αν δεν σας αρέσει αυτό για πραγματικότητα, ονομάστε το παράδεισο ή κόλαση. Ανάβω καινούριο τσιγάρο, κοιτάω το φεγγάρι που τελικά ξεμάτωσε και δεν το πρόλαβα.

Γράψε κάτι γι’αυτό επεμβαίνει η φωνή.

Αυτή τη φορά αποφασίζω να της απαντήσω. Θα γράψω, μόνο μια στιγμή να βρω που έχω κρεμάσει αυτό το φόρεμα που ψάχνω.

~ από isisveiled στο Ιουλίου 24, 2013.

2 Σχόλια to “απο-θέωση”

  1. Ίσιδα, είσαι μαγική.

  2. πάντα όταν με σπρώχνουν😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: