leap of faith

.
the mistress of spices reflection

.

Η πριγκίπισσα είχε μέσα στο μικρό της σύμπαν ό,τι επιθυμούσε.  Ομορφιά, γαλήνη, δημιουργικότητα και αιώνια νεότητα. Ηταν ένα μαγικό σύμπαν φυσικά, που ακόμα και ο ήλιος ή τα σύννεφα λειτουργούσαν με τέτοιο τρόπο ώστε να φωτίζουν τις μυστικές γωνιές του, να φανερώνουν θησαυρούς και να λαμπακοπάνε πάνω στα κρυσταλλάκια που κρέμονταν σε διάφορα σημεία. Τα λουλούδια άνθιζαν απροσδόκητα και τύλιγαν με το άρωμα τους τα δωμάτια, οι κουρτίνες άνοιγαν και έκλειναν νωχελικά και έδιναν χρώμα στο φως που πέρναγε από μέσα τους, τα ζώα ήταν ήρεμα και υπάκουα, γεμάτα χαρά. Ολα ήταν τέλεια σε αυτό το σύμπαν και το κυριότερο απτά. Μπορούσες να αγγίξεις τα πάντα, να γεμίσουν τα ρουθούνια σου από τις μυρωδιές, να ξαπλώνεις και να περνάει ο άνεμος πάνω από το δέρμα σου, να πιάνεις μέσα στο χέρι σου τα κρυσταλλάκια κι αυτά να σκορπίζουν ιριδισμούς πάνω στην παλάμη σου. Μπορούσες να γευτείς αν ήθελες όμορφα φαγητά και γλυκά, να πιεις δροσερό νερό, να γελάσεις και να ακούγεται το γέλιο σου, να σκύψεις και να χαϊδέψεις τα ζώα κι αυτά να ξαπλώσουν αγαπημένα στα πόδια σου. Ενα τέτοιο σύμπαν φύλαγαν για την πριγκίπισσα οι θεοί και της το έδωσαν απλόχερα.

Κι αυτή, το αγαπούσε και το φρόντιζε αυτό το σύμπαν. Μέχρι εκεί που έφταναν τα όρια της μαγείας του, είχε το νου της να είναι τα φυτά ποτισμένα και προστατευμένα, τα ζώα ταισμένα, τα πράγματα καθαρά, τα χρώματα έντονα. Εψαχνε κάθε μέρα και έβρισκε κάτι ακόμα που μπορούσε να προσθέσει στη μαγεία του χωρίς να το επιβαρύνει. Οταν επεφτε ησυχία το βράδυ του τραγουδούσε, και η φωνή της απλωνόταν στους τοίχους και πάνω στα υφάσματα, πέρναγε μέσα από τα στριφογυριστά σχέδια και χωνόταν στα φύλλα των φυτών. Το πρωί έκανε ησυχία, να μην ταράξει την μαγεία, να την αφήσει λίγο να κοιμηθεί παραπάνω, να την ξυπνήσει με ένα φιλί αν γίνεται, να την χαζεύει όσο κοιμόταν και το όνειρο της  να δημιουργήσει λίγη ακόμα πραγματικότητα στο μικρό σύμπαν.

Μόνο που όλα αυτά είχαν ένα βασικό όρο. Τίποτα και κανένας δεν μπορούσε να διαπεράσει τα όρια αυτού του σύμπαντος, ούτε η ίδια μπορούσε να βγει έξω. Μπορούσε να φτιάχνει φούσκες αν ήθελε, και κλεισμένη σε αυτές να επισκέπτεται τον κόσμο και άλλα περίεργα σύμπαντα, μέσα σε αυτές μπορούσε να συναντά όποιον θέλει, αλλά πάντα κλεισμένη μέσα στα εύθραυστα όρια τους. Δεν μπορούσε να φέρει κανέναν πίσω μαζί της, δεν μπορούσε να βγει σε ένα άλλο σύμπαν κάποιου άλλου. Κοίταγε με παράπονο μονάχα απέξω, τα χέρια της ακουμπισμένα στην επιφάνεια της φούσκας, και τα μάτια της έβλεπαν όλα όσα δεν μπορούσε να αγγίξει. Ηξερε πως τη στιγμή που θα πίστευε πως δεν είναι έτσι, και θα έβγαινε απ’ την φούσκα όλα θα γκρεμιζόντουσαν. Και κανείς δεν θα το πρόσεχε.

~ από isisveiled στο Αυγούστου 29, 2013.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: