μέχρι να μαυρίσει ο κόσμος γύρω μου

.

63f5fd093cbee5db671f4cd1224f74c7

.

Ο έρωτας τελικά ήταν μια φράση. Οχι από εκείνες τις αναμενόμενες, σε αγαπάω, μου λειψες, σε θέλω, αλλά μία φράση που αν την απομονώσεις δεν θυμίζει σε τίποτα έρωτα. Ηξερα βεβαια ότι ζει σε κάτι περίεργα σύμπαντα, κοντινά στο δικό μας και εφαπτόμενα, ορατά κάποιες άλλες φορές και συνήθως αόρατα, αλλά δεν ήξερα τι είναι, πως να τον αναγνωρίσω όταν τον δω. Μερικές φορές τον φανταζόμουν πεταλούδα και άλλες μια νότα που σφυρίζει στον αέρα, απ’ αυτές που χώνονται στο μυαλό σου μες το βράδυ και το πρωί ξυπνάς και τις κουβαλάς παντού μαζί σου. Πολλές διαφορετικές εκδοχές του αναζητούσαν και οι άλλοι γύρω μου, ο καθένας με τη δική του θεωρία για την ύπαρξη του. Αν μάλιστα τον είχα η ίδια συναντήσει στο παρελθόν, ήταν τόσο παλιά που δεν θυμόμουν, φράση όμως δεν τον περίμενα.

Ολα όσα οδήγησαν στην φράση, είχαν επαναληφθεί άπειρες φορές στο παρελθόν. Ο καθένας με τον τρόπο του, έβγαζε μια κάρτα και δήλωνε τον έρωτα του, την άφηνε κάποιες φορές τυχαία στο τραπέζι σου και περίμενε να δει αν θα την προσέξεις, κι άλλες φορές στην έδινε στο χέρι επιτηδευμένα. Ενα τραγούδι, μια εικόνα, μια φαντασίωση καλά κρυμμένη, ό,τι είχε ο καθένας μαζί του στις αποσκευές της προσωπικότητας του. Το ευτύχημα ήταν πως, αν και δεν ήξερα σε τι να τον αναγνωρίσω τον έρωτα, ήξερα πολύ καλά τι δεν είναι. Οι προσομοιώσεις ατύχησαν και χάθηκαν στο σκοτάδι σαν καπνός, τις ξέχασα κι εγώ μετά από λίγο. Τόσο πολύ ξέχασα που έμοιαζε σαν μην χρειαζόταν να θυμάμαι.

Ομως σε κείνη την καμπή της μνήμης, ένα πρωϊνό δροσερό και ήρεμο σαν κυριακάτικο, σε ένα από τα πολλά σύμπαντα που μου άρεσε να ξεκουράζω την ψυχή μου, έπεσα πάνω στη φράση αυτή εντελώς απροόπτα. Για μέρες είχα μπροστά μου έναν φόβο και μια απαγόρευση πρόσβασης στην σκέψη του έρωτα, που αν και κάτι μου θύμιζε, κάτι ήταν ανεπανόρθωτα οικείο στην ψυχή μου δεν μπορούσα να αναγνωρίσω, δεν μπορούσα να ξεπεράσω, να απλώσω το χέρι μου και να δω τι είναι. Το πήρα απόφαση, κουράστικα ίσως, μπορεί και να ήμουν τυχερή. Ομως προκειμένου να σιγουρευτώ, η φράση, ξεπήδησε από την πιο οριακή στιγμή του ανθρώπινου νου, εκεί που ή σκοτάδι θα δεις μπροστά σου ή θάνατο. Το σώμα τεντωμένο στα άκρα των αντοχών του, στηριγμένο πάνω σε κομμάτια άγνωστων διαδικασιών, σε λέξεις που δεν μπορούσαν να το στηρίξουν επαρκώς (γιατί πως να περιγράψεις εκείνο το πρώτο άγγιγμα χωρίς να το προδώσεις). Σώμα και νους αποκλεισμένα, χρόνος τροποποιημένος έτσι που ήταν πάντα κυριακή πρωί, μερικές φορές για μέρες συνέχεια, και ξαφνικά η φράση αυτή.

Αναγνώρισα τα όρια, τις ιδεατές εκείνες γραμμές που ξεχωρίζουν αυτό που υπάρχει από το ανύπαρκτο και δεν είχα πια καμία απορία, θυμήθηκα αυτό που ήξερα πάντα, σχεδόν τραντάχτηκα από την επιστροφή της μνήμης, της γνώσης της αιτίας και της αγνόησης των αφορμών, τέλος πάντων η ψυχή μου ησύχασε και άνοιξε το άνθος του λωτού.

~ από isisveiled στο Αυγούστου 31, 2013.

3 Σχόλια to “μέχρι να μαυρίσει ο κόσμος γύρω μου”

  1. κάτι ήξερε λοιπόν ο όμηρος🙂

  2. δηλαδή?

  3. όταν έγραφε για τη χώρα των ….λωτοφάγων🙂 διαβάζοντας το κείμενό σας σκέφτηκα στο τέλος »να μια άλλη ερμηνεία»…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: