The Letter That Never Came

.

.
Αυτό είναι το τελευταίο γράμμα που σου γράφω. Είχα ένα μπουκάλι μόνο φυλαγμένο, μάζευα λάδι από τον φοίνικα και το γέμιζα και το βράδυ άναβα μια μικρή φλόγα να βλέπω κι εγώ, να βλέπεις κι εσύ να με βρεις μέσα στα σκοτάδια. Πίστευα ότι η φλόγα αυτή φτάνει, κάπου θα ένιωθες το φως να τρεμοσβήνει στον αέρα και αν άπλωνες τα χέρια σου ίσως να ένιωθες και τη ζεστασιά της και κάπως, με κάποιο τρόπο, θα έβρισκες τον δρόμο. Δεν ξέρω τι έγινε στο μεταξύ, πόσο αποπνικτικό ήταν το σκοτάδι και γιατί ο άερας δεν σε άφησε ποτέ να αγκυροβολήσεις στο νησί, μπορεί να μην ήταν και γραμμένο. Να έπρεπε δηλαδή να μείνω εδώ, πλάι στα κύματα, που όλο αφαιρούν από την ακτή, με την γάτα και το κορίτσι σκαρφαλωμένα πάνω μου όταν κάνει κρύο, να τις κρατάω ζεστές για όσο αντέξω, να ακουμπάω την πλάτη μου στον κορμό του φοίνικα που λυγίζει από πάνω μου και να ξέρω μόνο προς τα που φυσάει παρακολουθώντας την κατεύθυνση των φύλλων του. Να μετράω και να μετράω ξανά τους χαμένους κόκκους άμμου, να μετράω πόσοι απέμειναν και για πόσο θα υπάρχει έδαφος κάτω από τα πόδια μου, πόσες φορές μπορώ να κάνω τον γύρο του νησιού πριν ζαλιστώ, πόσες φορές να ακούω τη φωνή σου στον ύπνο μου πριν καταλάβω ότι ονειρεύομαι και μετά να ξυπνήσω μέσα στη θάλασσα παλεύοντας με τα κύματα.

Είναι το τελευταίο μπουκάλι λοιπόν και μετά δεν θα σου γράψω άλλο. Θα κρατάω την γάτα και το κορίτσι πάνω στο στήθος μου το βράδυ που δεν θα φωτίζει το φεγγάρι, να νιώθουν την καρδιά μου να χτυπάει να νανουρίζονται και θα παρατηρώ την ανάσα τους να βαθαίνει καθώς θα αφήνονται με την μοναδική εκείνη αίσθηση αθωότητας και εμπιστοσύνης που διαθέτουν τα παιδιά και τα ζώα, αυτής της αθωότητας και εμπιστοσύνης που δεν ελπίζω πια να ξαναβρώ. Θα βάλω το γράμμα μέσα στο μπουκάλι, και θα το σπρώξω απαλά στη θάλασσα, να σε βρει εκεί που διάλεξες να πας, σε όποια αγκαλιά κι αν βρίσκεσαι, ανάμεσα σε κόσμο που δεν σε βλέπει σαν τίποτα παραπάνω από τους υπόλοιπους και θα είσαι ασφαλής και ήσυχος. Εσύ μπορεί να μη το δεις καν αυτή τη φορά, να το σπρώξεις αδιάφορα με το πόδι σου καθώς κάνεις βόλτα στην παραλία, ή να σκύψεις και να το πετάξεις στα σκουπίδια για να σώσεις ένα καβουράκι που καθόταν από κάτω.

Γι’ αυτό και το χαρτί θα είναι κενό μέσα στο μπουκάλι, τόσο καιρό δεν κατάλαβες αυτά που σου έγραφα, και αφού τα εξάντλησα σου στέλνω την σιωπή μου.

Χρυσορόδινη

~ από isisveiled στο Σεπτεμβρίου 21, 2013.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: