what ‘ll I do

.

.
Τώρα πια τα πρωινά ούτε τους βοσκούς συναντάω, ούτε κανέναν άλλο. Τα χωράφια είναι εκεί σιωπηλά μέσα στο κρύο, σχεδόν ασπρόμαυρα, ακόμα κι αυτά που πρασίνισαν από τις τελευταίες βροχές. Ακόμα κι αν συναντούσα κάποιον νομίζω πως θα ντρεπόμουν να του μιλήσω τώρα πια. Ετσι περιφέρω τον εαυτό μου ανάμεσα στα δέντρα σαν τον επιτάφιο κάποιου που πέθανε πολύ νωρίς, πολύ άδικα, πολύ τρομαγμένος και προδομένος απ’ όσα αγάπησε. O σκύλος γύρω μου κάνει βόλτες, σκάβει στο χώμα, σηκώνει την μύτη του και μυρίζει τον αέρα, τον αφήνω για λίγο ελεύθερο, έτοιμη να τρέξω να τον πιάσω αν χρειαστεί, μετά γυρνάμε σπίτι.

Για πρωινό πίνω δύο χάπια απ’ αυτά και άλλα δύο από κείνα, τις καλές μέρες μόνο τα μισά και ένα μέλλον μπροστά μου, που είναι σκέτος χρόνος, τις καλές μέρες να φεύγει λίγο πιο γρήγορα από τις δύσκολες.  Μετά προσποιούμαι λίγο την σβούρα, να καθαρίσω λίγο και μια ψευδαίσθηση απορίας τι θα μαγειρέψω σήμερα, τίποτα διαφορετικό από τις προηγούμενες. Κάτι μαλακό, άνοστο, που δεν θα διαλυθεί στο στόμα μου, κατά προτίμηση χωρίς υφή κι έτσι κι αλλιώς και η αφή ακόμα είναι απενεργοποιημένη χωρίς αντικείμενο, οι μαλακές γούνες δεν πιάνονται στον λογαριασμό, ζουν την δική τους ζωή. Εννιά με δέκα φτιάχνω τον καφέ της παρηγοριάς, να κρατήσει το στόμα μου υγρό να πει στην καθημερινή τηλεφωνική αναφορά όλα όσα οι άλλοι περιμένουν να ακούσουν, να μη σταθώ βάρος στη ζυγαριά ούτε αυτού ούτε του άλλου κόσμου.

Πάνω στο τραπέζι έχω αφήσει όλα τα εργαλεία, και μικρά πολύχρωμα πράγματα, ξέρω το χρώμα τους αλλά δεν το βλέπω, κάνω πως μου λείπει ένα και σκέφτομαι την διαφορά που θα είχε ο τοίχος αν μαζί με το τυρκουάζ είχε λιγάκι μωβ. Περνάω μια πίστα στο ένα παιχνίδι, τις καλές μέρες περισσότερες, βάζω πλυντήριο ελπίζοντας πως η μυρωδιά από τα φρεσκοπλυμένα ρούχα θα βοηθήσει. Κοιτάω το ρολόι και είναι ακόμα νωρίς για να φάω, βγαίνω στη βεράντα να δω τα φυτά αν δεν έχει αέρα, μετράω τις γάτες, όλες είναι εδώ σήμερα χωρίς απώλειες. Για καλή μου τύχη το σπίτι έχει αρκετά τετραγωνικά και τα έχω μετρήσει ένα ένα, δεν θα βγω ποτέ από δω. Δεν έχω αρκετό θράσος, ούτε εγωϊσμό, ούτε καν φιλοδοξία να απαιτήσω κάτι άλλο, αν το δέντρο έχει ένα κλαρί ψηλότερο πηδάω πάνω του, αλλιώς κάθομαι στις ρίζες.

Οι φωνές δεν είναι αληθινές, έπαψαν να είναι αληθινές τη στιγμή που συνειδητοποίησα πως ούτε εγώ είμαι αληθινή γι’αυτές. Σειρές γραμμάτων σε οθόνες, που πίσω τους δεν βρίσκονται άνθρωποι, ξεπηδάνε έτσι από μόνα τους και μερικές φορές συναντιούνται και υποκρίνονται πως συζητούν. Ούτε τα βιβλία είναι καλύτερα, εκεί οι φωνές έχουν σταθεροποιηθεί πάνω στο χαρτί, όσες φορές κι αν τα διαβάσεις, αν απαντήσεις πίσω στον ήρωα, αυτός θα συνεχίσει αυτό που έκανε. Μέχρι το βράδυ η ίδια δουλειά. Μερικές ημερομηνίες υποτίθεται πως έχουν σημασία, η ερχόμενη τρίτη θα είναι καλύτερη από την προηγούμενη, σε ένα χρόνο θα τα έχεις ξεχάσει όλα αυτά και θα γελάς, αλλά τα χρόνια περνάνε και είναι και ο επόμενος χρόνος όμοιος με τον προηγούμενο, μόνο τα γράμματα ανακυκλώνονται. Τέσσερα χάπια για μεσημεριανό.

Το βράδυ άλλη μια τηλεφωνική επιβεβαίωση πως όλα πάνε καλά, δεν πάνε αλλά είπαμε, η ψυχή πρέπει να ζυγίζει όσο ένα φτερό. Τέσσερα χάπια, δύο τις καλές μέρες, όταν τελειώνουν κι αυτά το συμπέρασμα είναι ασφαλές πως είσαι καλά. Ο οργανισμός δηλώνει πως νυστάζει, το υποσυνείδητο δεν έχει να δηλώσει τίποτα πλέον, ούτε εφιάλτες δεν παράγει πια.

Τα πρωινά ούτε τους βοσκούς συναντάω πια ούτε κανέναν άλλο.

~ από isisveiled στο Οκτωβρίου 4, 2013.

2 Σχόλια to “what ‘ll I do”

  1. Καλημέρα και καλή εβδομάδα…

  2. καλημέρα🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: