everything’s calm but my heart

.

.

Κάθε που φτάνει αυτή η μέρα, η ψυχή μου ανταριάζει από το προηγούμενο βράδυ. Γυρνάω στο σπίτι και κοιτάω αν είναι ασφαλισμένα τα παράθυρα και η πόρτα κλειδωμένη, αν οι εστίες της κουζίνας είναι κλειστές, αν έχω αφήσει κάποια βρύση ανοιχτή να τρέχει. Σαν να υπάρχει γύρω μου ένας imminent danger που δεν ξέρω που οφείλεται και από τι πρέπει προστατευτώ, νιώθω όμως ότι πρέπει να τρέξω, να κρυφτώ κάπου, να σωθώ με κάποιον τρόπο, να φύγω. Ξημερώνει και στην αρχή η μνήμη καταφέρνει και με προδίδει, δεν θυμάμαι τι μέρα είναι και φτιάχνω καφέ, χώνομαι στο κρεβάτι μου και περιμένω να φωτίσει ουρανός, να σπάσει το μαύρο της νύχτας, να βγει ο ήλιος, να αποκτήσουν τα σπίτια χρώματα και τα δέντρα και ανάβω τσιγάρο…

Ερχεται τότε, με τον πρώτο καπνό που αιωρείται στον αέρα, σαν κύμα η λύπη και η αγωνία και με παρασέρνουν, η καρδιά μου αρχίζει και χτυπάει σαν τρελή όσο προχωράει η ώρα, οι κόρες μου διαστέλλονται σαν του τρομαγμένου ζώου, η ανάσα μου κονταίνει. Μετράω τα τέταρτα και τα δεκάλεπτα με αγωνία κι όσο πιο φυσιολογικά εξελίσσεται η μέρα τόσο τινάζομαι με το παραμικρό. Η κανονικότητα με σκοτώνει μέχρι να πάει δέκα το πρωί.  Κοιτάω το τηλέφωνο και είναι στη θέση του, οι τοίχοι γύρω μου είναι διαφορετικοί, τα ζώα, ο καιρός, όλα αλλιώς. Μόνο ο καπνός από το τσιγάρο αιωρείται γύρω μου, κι αν εχει φως αρκετό, σχηματίζει ανθρώπινες φιγούρες, άλλες να τρέχουν, άλλες να ουρλιάζουν, μία να κλαίει και μία να σιωπά. Τις διαλύω με το χέρι μου, πέρασε η ώρα, πέρασε λέω στον εαυτό μου. Κανείς δεν είναι εδώ, το τηλέφωνο δεν χτύπησε, όλοι είναι καλά, απώλειες μηδενικές.

Ανοίγω δύο παράθυρα κόντρα να παρασύρουν τον καπνό, να μη φτιάχνει σιλουέτες φαντασμάτων, τα ζεστά φθινόπωρα μπαίνει και ήλιος μέσα μαζί με το οξυγόνο, σιγά σιγά χαλαρώνω και μετράω τα χρόνια που πέρασαν, ένα, δύο, δέκα.  Σαν μνημόσυνο τα μετράω στην μνήμη μου, μνημόσυνο εμένα της ζωντανής που δεν μπορεί να θυμηθεί τα πρώτα τρία, που άντεξε και τα επόμενα εφτά, κρατάω χώρο για να μετρήσω άλλο ένα του χρόνου. Φτιάχνω έναν καφέ ακόμα, εδώ που είμαι ακούγονται πουλιά το πρωί, οι γάτες παίζουν , τα σκυλιά είναι ήρεμα, το σπίτι είναι ήρεμο, everything ‘s calm, but my heart…

~ από isisveiled στο Οκτωβρίου 10, 2013.

5 Σχόλια to “everything’s calm but my heart”

  1. σε 13 ημερολογιακές μέρες φεύγω αυτοεξορία σε εμπόλεμη ζώνη, γιατί αν μείνω εδώ που είμαι, στο ασφαλές και καλοπληρωμένο μέρος, θα με πνίξει ο …έρωτας [ και ήδη με στραγγαλίζει εδώ και 5 χρόνια, απορώ πού επιβίωσα τόσο]: υποθέτω πως τα κείμενά σας θα μου κρατάνε συντροφιά, ελλείψει παντελώς άλλου ζώντος αναγνώσματος μέσα σε μια ηλίθια μπλογκόσφαιρα που μηρυκάζει τα ίδια και τα ίδια, με παιάνες, ιαχές και ιερά αναθέματα. αλλά αυτά τα κείμενα είναι διαφορετικά, και με το συμπάθειο, θα μπορούσα να τα είχα γράψει εγώ, μου είναι οικεία, οικεία περιγράφουν.

    απ τα λίγα που διάβασα παρατηρώ μια τάση προς το ρήμα και αποστροφή στο επίρρημα. αυτό καλό, δείχνει άμυνες…

    οπότε, μια μικρή και θρασεία παράκληση: αν γράφατε πιο συχνά… θα με υποχρεώνατε.

  2. αν μου δίνεις λόγο να γράφω θα γράφω, κάποιος να κρατάει την άλλη άκρη της γραμμής χρειάζομαι μόνο και οι λέξεις ρέουν ευκολότερα από το οξυγόνο στην αναπνοή μας

  3. 🙂 ok

  4. ευχ. …

  5. Από τα πιο φορτισμένα (και όμορφα) κείμενά σου. Το κάνει ακόμη πιο φορτισμένο η επίκληση (του/της;) σχολιαστή…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: