back to black

.

06eda1295c1666807cef3aeee31dae8d

.

Η μικρή μαύρη γάτα, ξύπνησε σε έναν κόσμο που δεν αναγνώριζε πια. Ολο σκοτάδι και σύννεφα θαμπά και μια μυρωδιά σαν κάτι να χει πεθάνει από καιρό σε κάποια γωνία. Γύρω της ακούγονταν συγκεχυμένες φωνές που δεν μπορούσε να αναγνωρίσει, χωρίς να βλέπει όμως άνθρωπο πουθενά. Δοκίμασε να περπατήσει, τα ποδαράκια της άγγιξαν κάτι κολλώδες και υγρό, τα τράβηξε πίσω. Δεν μπορούσε να θυμηθεί πως έφτασε εκεί κι από που. Περπάτησε αγνοώντας όσα κόλλαγαν στην γούνα της και έφτασε κάπου που έμοιαζε να υπάρχει ένας τοίχος. Στριμώχτηκε εκεί, με την πλάτη κολλημένη πάνω του, τουρτουρίζοντας από μια αλλόκοτη υγρασία που τρύπωνε στα πάντα. Και ήταν θλιμμένη, πολύ θλιμμένη. Σαν να έχασε κάτι σημαντικό, σαν κάποιος να πήρε το πιατάκι με το φαί της και να βρώμισε το νερό της.

Μπερδεμένη και παραξενεμένη και πιο θλιμμένη από ποτέ, κόλλησε κι άλλο στον τοίχο. Τύλιξε την ουρά της γύρω από το κορμάκι της και προσπάθησε να κλείσει τα μάτια της περιμένοντας μήπως ξημερώσει σ’αυτόν τον σκοτεινό κόσμο. Κάτι σαν παράθυρο άνοιξε από πάνω της τότε και μια φωνή ακούστηκε. Ελα μέσα που είναι ζεστά και φωτεινά, έχει φαί και νερό καθαρό, ένα αφράτο μαξιλάρι να κοιμηθείς. Η μικρή μαύρη γάτα, ανασήκωσε το κεφαλάκι της κι έκανε ένα δειλό βήμα προς τα κει. Η πόρτα έκλεισε τότε απότομα μπροστά της και γέλια ακούστηκαν από μέσα. Μαζεύτηκε ξανά στην γωνιά της.

Λίγο αργότερα, παίρνοντας θάρρος, ακολουθώντας τον τοίχο πήγε λίγο παρακάτω. Μπορεί κάπου να τελειώνει αυτός ο κόσμος σκέφτηκε και τότε άκουσε στην γωνία κάποιο άλλο μικρό ζωάκι να κλαίει. Ετρεξε χωρίς σκέψη κοντά του και αυτό έλεγε ξανά και ξανά, κανείς δεν με αγαπάει κανείς…  Η μικρή μαύρη γάτα το πήρε αγκαλιά και χώθηκαν μαζί σε μια τρύπα του τοίχου. Αρχισε εκεί να φτιάχνει γύρω του έναν κόσμο μαγικό, να νιώθει ασφαλές, να ξέρει πως το αγαπούν και θα το φροντίζουν και ας φοβόταν και η ίδια τόσο πολύ το σκοτάδι. Το έχωσε μέσα στη γούνα της να μείνει ζεστό και στεγνό και του ψιθύριζε τραγούδια να κοιμηθεί. Πείναγε πολύ και δεν είχε βρει τίποτα να φάει σε αυτόν τον αλλόκοτο κόσμο, αλλά το ξέχναγε. Το ζωάκι, πρέπει να σώσω το ζωάκι έλεγε μέσα της.

Μόλις αυτό συνήλθε λιγάκι, γύρισε και την δάγκωσε με όλη του τη δύναμη. Ακριβώς στο κέντρο του στήθους, εκεί που το είχε κρύψει για να μη φοβάται. Να ακούει την καρδιά της και να ησυχάζει. Την δάγκωσε ξανά και ξανά, μέχρι που τα δόντια του έσπασαν τα κόκαλα και έφτασαν στην ίδια της την καρδιά και εξαφανίστηκε. Η μικρή μαύρη γάτα πληγωμένη, με την καρδιά απροστάτευτη να χτυπάει σαν τρελή από φόβο και από πόνο, να μη θυμάται πως έφτασε εκεί και από που, σύρθηκε στη μέση του δρόμου. Η γυαλιστερή της γούνα ήταν λερωμένη με λάσπη και αίμα, τα μάτια της έτρεχαν δάκρυα από τον πόνο, το μυαλό της στριφογύριζε προσπαθώντας να καταλάβει τι κακό έκανε, τι ήταν αυτός ο κόσμος που βρέθηκε που όλα συμβαίνουν ανάποδα.  Τράβηξε την ουρά της ξανά πάνω της και έχωσε το κεφαλάκι της μέσα στα χέρια της, λύγισε όλο το κορμάκι της στα δύο, προσπαθώντας να προστατεύσει την καρδιά της, που χτύπαγε ακόμα.

~ από isisveiled στο Ιανουαρίου 15, 2015.

3 Σχόλια to “back to black”

  1. Reblogged this on Oxtapus *blueAction.

  2. Καλημέρα,

    Στενάχωρο μα εξαιρετικό! Φως το ζητούμενο και η λύση;🙂

  3. αχ, κανείς δεν ξέρει την λύση καλέ μου… κάθε φορά παίρνουμε τον κόσμο όπως έρχεται, φως ή σκοτάδι ή μισοσκόταδο, και τον ακουμπάμε πάνω στις λέξεις σαν βραβείο που τον ζήσαμε μέχρι να γυρίσει η σελίδα🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: