FIFO

.

.

Είναι ο σωρευτικός χαρακτήρας των πραγμάτων που τα κάνει αβάσταχτα. Οχι το φορτηγό που έπεσε πάνω μας και μετά το κεραμίδι και μετά ο νάρθηκας που δεν κράτησε, αλλά που πνιγήκαμε πίνοντας απλά νερό. Και είναι το πιο ευάλωτο, το πιο διαφανές και λεπτό σαν αέρας σημείο της στοίβας η κορυφή, εκεί που σχετιζόμαστε με τον ουρανό ο καθένας μας. Είναι διαπερατό αυτό το σημείο, γιατί αν κάνεις όνειρα κι αν βρίσκεις ιδέες και λύσεις, αυτά όλα είναι πολύ ευαίσθητα, δεν μπορούν να περάσουν μέσα από τους τοίχους της λογικής, χρειάζονται ένα σημείο ελαφρό σαν αέρας για να εισχωρήσουν. Ετσι η στοίβα ξεχειλιζει από την κορυφή.

Σπάμε και λυγίζουμε στις μικρές ανόητες καταστροφές της ζωής μας, και ξεχύνονται πίσω τους όλα τα άλλα που προσπαθούμε να διαχειριστούμε. Ενα στρίφωμα που ξηλώθηκε ας πούμε. Τόσο άντεξε η κλωστή να κρατάει το ύφασμα για χρόνια και πλυσίματα, μια τόση δα μικρή ίνα που φθείρεται συνέχεια, αλλά όταν σπάσει δεν ξηλώνεται ολόκληρο το ρούχο. Ομως, για την συγκεκριμένη στιγμή που αυτό συνέβη, η στοίβα δεν αντέχει το βάρος και ξεχειλίζει. Πας να πιάσεις βελόνα να το ράψεις και τα χέρια σου τρέμουν, πέφτει η βελόνα, δεν μπαίνει η νέα κλωστή, τσιμπάς το χέρι σου, το ψαλίδι δεν κόβει. Κι όλο αυτό για δυο μικρές αόρατες ραφές που θες να κάνεις. Πριν το καταλάβεις, βρίσκεσαι ανάμεσα σε συντρίμμια όλων των ειδών, απώλειες και ματαιώσεις που απλώνονται γύρω σου πλημμύρα και με την βελόνα στο χέρι ακόμα, προσπαθείς να μαζέψεις.

Από μια εύνοια του σύμπαντος όμως, αυτές οι μικρές καταστροφές είναι που μας σώζουν τελικά. Μεταφέρουν την προσοχή μας, λίγο πιο κει στο μέλλον, που βρίσκουν λύση και τακτοποιούνται. Το στρίφωμα ράβεται τελικά και παίρνει τη θέση του στην στοίβα της ανακούφισης. Τα άλλα, που ξεχύθηκαν μαζί του και εξαιτίας του, μένουν έξω, ξεραίνονται στον ήλιο σταδιακά, χάνουν από τον όγκο και το βάρος που τα κάνει δυσβάσταχτα, κι όταν ξαναμπούν στην αρχική στοίβα πιάνουν λιγότερο χώρο. Μέχρι κάτι άλλο να βρεθεί, απ’ αυτά που υγραίνουν τα μάτια μας, να τα ποτίσει με αυτή την υγρασία και να ξαναφουσκώσουν, να μη χωράνε πια.

~ από isisveiled στο Ιανουαρίου 16, 2015.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: