αδικίες

.

86fc3e97e40992b4b2a47194aad9f5e5

.

Είναι αδικία αληθινή. Που οι καρδιές δεν σπαρταράνε όλες μαζί με την ψυχή, που κάθονται εκεί στον μικρό βολεμένο βούρκο τους, τον όμορφα τακτοποιημένο, που όλα είναι απτά και trendy. Ισως, αν δεν ήταν έτσι, να μπορούσαμε να γίνουμε φίλοι αληθινοί μεταξύ μας, να πούμε κάποια αστεία, για την πολιτική, ακόμα και για κομμωτήριο θα μπορούσαμε να συζητήσουμε. Γιατί κάπου, σε ένα άλλο μερίδιο της σκέψης μας, η καρδιά μας θα είχε χάσει ένα βήμα από την ομορφιά, από τις σκέψεις ενός τρίτου που γράφτηκαν κάποτε, πολύ παλιά. Θα ήταν η συζήτηση μας κατανοητή, ηθελημένα ανόητη μερικές φορές και κυρίως οικεία. Αλλά δεν έχουμε τίποτα να πούμε γιατί αυτό που μας κάνει πραγματικούς τον καθένα έχει διαφορετικά επίπεδα επαφής.

Αν βρούμε ένα καταραμένο λουλούδι ας πούμε, φτιαγμένο από λέξεις, από συναισθήματα υλοποιημένα, δεν υπάρχει τρόπος να σας δείξουμε πως να το μυρίσετε. Θα απογοητευτούμε πάνω στην ευγενική σας απόκριση «α τι ωραίο!», θα τσακιστεί η ψυχή μας, και θα πρέπει τότε να προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε, να αποδομήσουμε την μαγεία σε όρους αντιληπτούς για σας και στο τέλος το χειρότερο, να παραιτηθούμε. Δεν γίνεται και είναι αδικία. Για μας που ψάχνουμε ο ένας τον άλλο, ο καθένας με το δικό του φανάρι, να μην είμαστε τόσο μόνοι στις περιστροφές μας γύρω από τον ήλιο  και για σας, που είστε όλοι μαζί και η τροχιά σας δεν θα καταρρεύσει ποτέ μέσα του.

Γιατί η ζωή, στην πιο πλούσια και γεμάτη έκφραση της είναι μια πορεία καταστροφής. Σε κάθε βήμα που χάνει η καρδιά μας, από τις λέξεις, αυτές τις τόσο παλιές, τόσο αγαπημένες λέξεις, στρέφει την τροχιά μας λίγο περισσότερο προς την κεντρική φωτιά που τις γέννησε. Η δική σας ζωή είναι απολύτως σταθερή, χωρίς εκείνες τις αναγκαίες παρεκκλίσεις που μπορούν να της δώσουν νόημα και ομορφιά. Και το κομμωτήριο πόσο νομίζετε θα μπορεί να αντικαταστήσει τον θάνατο και την καταστροφή? Είναι αδικία, που δεν θα βυθιστείτε ποτέ σε κάτι που δεν χρειάζεται ταμειακή απόδειξη για να θαυμάσετε. Θα μπορούσαμε να ήμασταν φίλοι και είναι αδικία.

So I suffered, doubted, cursed, & no one believed me sincere. It’s as if this heart, once so full of strength & love were annihilated.*

~ από isisveiled στο Ιανουαρίου 18, 2015.

Ένα Σχόλιο to “αδικίες”

  1. * Comte de Lautréamont, Chants of Maldoror

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: