δεν με πειράζει

.

7c9bd3d4-4018-49ce-b1dd-a51e0be8cdef

.

Εμένα δεν με πειράζει, είπε το νυχτολούλουδο στον επίμονο χειμώνα. Μπορείς να φυσήξεις όσο θες, να παγώσεις τις νύχτες και να ξεράνεις τις μέρες μου, αλλά δεν με νοιάζει. Κι όχι πως ήταν κάποιο τεράστιο φυτό, απ’ αυτά τα άγρια που πάνε και φυτρώνουν ακόμα και στα βράχια. Φύτρωσε από ένα τόσο δα σποράκι, μαζεμένο κάποιο φθινόπωρο, μέσα σε ένα σακκουλάκι με άλλα πολλά σαν κι αυτό. Το φυτό γονέας κι αυτό ήμερο ήταν, αγορασμένο από φυτώριο, μεγαλωμένο πρώτα σε μια γλάστρα και μετά σε μια ήσυχη γωνιά του κήπου. Αυτό όμως κατάφερε και τις έφτιαξε τις ρίζες του, πρώτα δίπλα στο μπουγαρίνι, που ήταν παλιό και ήξερε πως μεγαλώνουν, και μετά σε μια δική του γλάστρα στην βεράντα.

Δεν με νοιάζει να το ξέρεις, ξανάπε σταθερά το νυχτολούλουδο. Γύρω του ο αέρας φύσαγε μανιασμένος και έπεφτε χιόνι. Χιόνι! Ακόμα κι εκεί που ο χειμώνας ήταν καλόβολος και φύλαγε τα κρύα και τις παγωνιές για άλλα μέρη, από κείνα που φυτρώνουν ευτυχισμένες οι μηλιές, τώρα έριχνε χιόνι από παντού. Δεν με νοιάζει, φώναζε το νυχτολούλουδο, ακούς, δεν με νοιάζει, ενώ τα φύλλα του και τα κλαριά του λύγιζαν μέχρι που στο τέλος η γλάστρα δεν άντεξε άλλο, έγειρε και έπεσε στο πλάι. Το βράδυ έκανε ξαστεριά κι όση θερμότητα, αυτή την ελάχιστη, είχε κρατήσει η γη την έχασε όλη. Βγήκε ο ήλιος, το επόμενο πρωί και τα πάντα ήταν παγωμένα, εκτός από το νυχτολούλουδο. Γύρισε και κοίταξε περήφανα τον ουρανό και επανέλαβε τουρτουρίζοντας. δεν με πειράζει.

Σε μερικές μέρες έχασε όλα τα φύλλα του. Ξεράθηκαν και έμειναν πάνω στα λεπτά κλαράκια όρθια, με πείσμα, να μην πέσουν. Ομως οι ρίζες ήταν ζωντανές, ξεροκέφαλες, γεμάτες ανάγκη να ζήσουν.  Ο χειμώνας το κορόιδευε, έστελνε κι άλλους ανέμους να το χτυπήσουν, αλλά σαν να το χε τελειωμένο οριστικά, δεν ξανάκανε κρύο. Από το νυχτολούλουδο δεν έβγαινε πια ούτε κιχ. Φύσαγε και φύσαγε, οι μέρες διαδέχονταν η μία την άλλη και αυτό δεν έβγαζε ούτε μια λέξη.

Μέχρι που κάποια μέρα, καθώς μάζευα τα φύλλα και τα χώματα από την βεράντα, να προλάβω πριν πιάσει πάλι η βροχή, καθώς στερέωνα ξανά το γιγάντιο μπουγαρίνι, άκουσα πίσω μου μια φωνούλα σαν μωρού γατιού. Εμένα δεν με νοιάζει, κελάηδησε μωρουδίστικα. Στην αρχή πίστεψα πως κάποια από τις γάτες μου έπαιζε στην βεράντα, σκορπίζοντας όσα εγώ μάζευα τόση ώρα. Γύρισα να δω ποια ουρά έκανε αταξίες και τότε, ανάμεσα στα ξερά φύλλα, είδα τα νέα. Καταπράσινα και μικροσκοπικά, να σηκώνουν το κεφάλι τους περήφανα και να λένε στον χειμώνα. Εμένα δεν με νοιάζει.

~ από isisveiled στο Φεβρουαρίου 7, 2015.

Ένα Σχόλιο to “δεν με πειράζει”

  1. Το έχω κι εγώ έξω από την πόρτα μου. Επιβεβαιώνω το όσα λες γι΄αυτό…🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: