το σερβίτσιο

.

c0c3278212082a5ff6867bddd26486be

.

Θα μπορούσα να έχω πεθάνει. Αυτό ήταν το συμπέρασμα, αντί για μια αποτυχία, ή μια διαφορά φάσης ή ακόμα και μια ατυχή συγκυρία, θα μπορούσα να έχω βγει από το σπίτι μου το πρωί και να με πατήσει το λεωφορείο των 8:45. Θα είχα πεθάνει πολύ γρήγορα και άδοξα κι όπως κατάπληκτη θα κοιτούσα το σώμα μου να κείτεται άψυχο να νιώθω ακριβώς τα ίδια πράγματα για όλα όσα δεν πρόλαβα να κάνω, για την θλίψη και το θυμό που μας κυριεύει όταν κάτι τελειώσει και αυτή θα ήταν η χειρότερη εκδοχή του. Αν πεθάνεις, δεν μπορείς να ξαναπροσπαθήσεις, να δεις μήπως κάτι άλλο σου φέρει χαρά και ανακούφιση, αν μπορείς να στηριχτείς αλλού ή να επιθυμήσεις διαφορετικά πράγματα. Το σώμα σου δεν σε ακολουθεί πια, τα συναισθήματα σου εξασθενούν, μέχρι που στο τέλος ολόκληρη η προσωπικότητα σου διαλύεται σε κάτι που δεν το πολυνοιάζουν πια όλα αυτά. Θα κουβαλάς μονάχα μαζί σου τις χαμένες ευκαιρίες, τις πιθανότητες και τις δυνατότητες που είχες, θα κάτσεις να προγραμματίσεις μια νέα ζωή ψάχνοντας να τις ικανοποιήσεις.

Μπροστά στην αμετάκλητη αυτή έννοια του θανάτου, έμοιαζαν τα άλλα διαχειρίσιμα. Αυτό ήταν το συμπέρασμα. Δύσκολα, επώδυνα και διαχειρίσιμα. Με έναν δρόμο ορθάνοιχτο μπροστά, να τον πάρεις αν θες και να τον ακολουθήσεις. Ακόμα και από περιέργεια αν όχι από διάθεση. Ετσι κάπως, αυτή η συζήτηση με τον εαυτό μου έφτασε στο καλό σερβίτσιο. Σαν μια δυνατότητα αποκοιμισμένη ανάμεσα σε ανώφελα πρέπει (να στρωθεί σε ειδικές περιπτώσεις) και απουσία ευκαιριών να το μοιραστεί κανείς με κάποιον άλλο. Αν είχα πεθάνει, το σερβίτσιο θα έμενε για δεύτερη γενιά, μέσα στα κουτιά του, μικρά και μεγάλα πιάτα, οι πιατέλες και η σουπιέρα. Θα γινόμουν φάντασμα και θα στοίχειωνα μια πιατέλα ξεχασμένη σε ένα κουτί μόνο και μόνο γιατί θα είχα βάλει σαν όριο κάτι που ήταν μόνο στο μυαλό μου.

Αύριο θα βγάλω δύο πιάτα από κάθε είδος. Θα βγάλω και την ωραία σαλατιέρα και μια πιατέλα. Θα τα πλύνω και θα τα χρησιμοποιώ κάθε μέρα για να τρώω. Θα μπαίνει χρυσό το φως από τα παράθυρα, θα ανακλά στους κίτρινους τοίχους, θα διαθλάται στα κρυσταλλάκια του φωτιστικού και θα προσγειώνεται πάνω στο ωραίο πιάτο μου με τα μπλε σχέδια. Τίποτα δεν θα πάει χαμένο τον επόμενο καιρό, θα βγάλω και μερικά ωραία ποτήρια και θα πάρω και όμορφες χαρτοπετσέτες. Γαλάζιες μάλλον. Θα κάθομαι στο τραπέζι κανονικά, θα χαίρομαι το μπλε βελούδο στις καρέκλες, θα έχω χώρο να απλώσω τα χέρια μου και να ισιώσω το σώμα μου, να ευχαριστιούνται τα μάτια μου όσο και το στομάχι μου, να γνωρίσει επιτέλους το όμορφο ψωμί μου το υλικό που του αξίζει. Θα πίνω πάντα και λίγο κρασί. Θα κρατάω το φαγητό μου όσο περισσότερο μπορώ, θα εξαντλώ τις δυνατότητες του.

Οταν πεθάνω δεν θα έχω εκκρεμότητες να καλυφθούν. Θα αφήσω να χαθούν όσα ένιωσα και σκέφτηκα σε αυτή την ζωή ανάλαφρα. Αυτά που μπορούσα θα τα έχω κάνει, δεν θα κοιτάω πια κατάπληκτη το σώμα μου. Θα το αφήσω κι αυτό να διαλυθεί κι εγώ θα προγραμματίσω μια ζωή καινούρια.

~ από isisveiled στο Μαρτίου 3, 2015.

2 Σχόλια to “το σερβίτσιο”

  1. Με άγγιξε ιδιαιτέρως αυτή η ανάρτηση, μια και εγώ τελευταία έχω κάνει σκέψεις αναχώρησης. Ελπίζω να έχεις αλλάξει διάθεση…🙂

  2. αχ μα δεν είναι ο Θάνατος που με τυραννά, είναι η Ζωή που περνάει και χάνεται, που λέει και το τραγούδι🙂 Η διάθεση μου ήταν ήδη πολύ καλή σε αυτό το κείμενο ακριβώς γιατί η επιλογή μου ήταν προς την Ζωή με όλα τα μικρά και όμορφα που μπορεί να μας προσφέρει🙂

    ελπίζω όμως να άλλαξε η δική σου😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: